Brownstone: technokratyczna dystopia jest niemożliwa

Wikimedia Commons
Udostępnij tę historię!
Ten autor poprawnie pokazuje, że utopijne marzenie o technokracji nie może działać, nigdy nie może działać i nigdy nie zadziała. Jedynym pytaniem jest, jak duża część świata zostanie zniszczona, zanim wszyscy inni to zrozumieją? ⁃ Redaktor TN

W nadchodzącej technokratycznej dystopii życie większości z nas będzie ponure. Dla tych, którzy przeżyją wstępne wyludnienie, technologiczna siatka kontrolna obsługiwana przez sztuczną inteligencję i roboty będzie śledzić każdy nasz ruch. Zauważasz, że w twojej spiżarni zaczyna brakować liofilizowanych burgerów z owadów, sztucznego mięsa i mleka dla karaluchów.

Przerwę ustalasz tak, aby nie przekraczała trzech dziennych godzin korzystania z internetu napędzanego wiatrem. Zakazane przez Światowe Forum Ekonomiczne od posiadanie własnego samochodu, zaznaczasz udział w szybkim przejeździe z wynajmowanej kwatery mieszkalnej w ułożonym w stos kontenerze wysyłkowym po bliższej stronie 15 minut miasta. Po odwiezieniu siedmiu innych osób z Twojego udziału w przejażdżce, docierasz do punktu dystrybucji fałszywego mięsa, gdzie czekasz w długiej kolejce, mając nadzieję, że wymienisz kilka pozostałych kredytów węglowych na więcej prowiantu.

Martwisz się, że Twoja transakcja może zostać odrzucona przez sieć cyfrowej waluty banku centralnego. W końcu był ten jeden moment, w którym twoje zmarszczone czoło było oznaką lekkiego nieszczęścia. Zastanawiasz się, czy sztuczna inteligencja rozpoznawania twarzy wykryła to podczas jednej z twoich zamaskowanych rozmów Zoom.

Ale dla elit będzie lepiej niż kiedykolwiek. Prywatne odrzutowce, samochody, polędwica wołowa ultra wagyu (dla ich psów) i wielkie posiadłości. Leki przedłużające życie uczynią ich niemal nieśmiertelnymi. Spędzą wakacje w pięciogwiazdkowych hotelach, krótka podróż limuzyną z Luwru, ale bez tłumów.

Podróż Ruta de la Plata w liczbach WEF – nieskończone źródło technokratycznych malapropizmów – mówi, że będziesz „nie posiadać nic” i być szczęśliwym (szczęście być może będzie stanem wywołanym narkotykami jako sugeruje Yuval Hariri). Wielu niezależnych badaczy, którzy przyjrzeli się plany WEF zgłosiło podobne ustalenia. Na przykład – zob James Corbett, Patrick Wood, Whitneya Webba 2, Tessa Lena 2Jaya Dyera, i Catherine Austin Fitts.

Aaron Cheriaty, który mówi to samo w swojej książce Nowa nienormalność, nazywa nadchodzący system „komunistycznym kapitalizmem”. Jeffreya Tuckera nazywa to „techno-prymitywizm”. Opisuje system jako:

połączenie technologii cyfrowej oraz cofnięcie się do poprzednich epok istnienia, do czasów bez paliw kopalnych i mięsa, a także izolacja geograficzna i ograniczone możliwości wyboru dla przeciętnych ludzi. Innymi słowy, jest to krok wstecz do feudalizmu: panowie dworu to cyfrowi tytani, a reszta z nas to chłopi trudzący się na polach i jedzący robale, gdy skończy się jedzenie.

Badacze, których cytowałem, dokonali głębokiego zanurzenia w przewodzie pokarmowym bestii. Chociaż nie kwestionuję prawdziwości ich ustaleń, mój problem z większością komentarzy na temat Wielkiego Resetu polega na tym, że bierze on Wielki Plan za dobrą monetę. Rzeczywiście, grupa elit ma plan. Są otwarci na niektóre jego części (i najprawdopodobniej mniej otwarci na inne).

Można coś sobie wyobrazić, zaplanować, a nawet spróbować to urzeczywistnić. Aby jednak odnieść sukces, należy przestrzegać praw rzeczywistości. Prawa przyczyny i skutku odnoszą się do wszystkiego. Wielkie utopijne wizje zawsze zawodzą w realizacji – jeśli w ogóle zajdą tak daleko.

Jak to działa lub nie działa

Idea totalitarnej siatki kontrolnej jest znana fanom science fiction, ale wyobraźnia fikcji rozciąga granice w celach artystycznych. Utopia (w tym dystopia) jest formą science fiction. W planie technokratycznej dystopii są kluczowe aspekty, które, choć przerażające, nie mogą zostać zrealizowane.

Technokracja wyobraża sobie świat, w którym elity mają dla siebie wszystkie dobre rzeczy w życiu, podobnie jak klasa średnia w krajach rozwiniętych dzisiaj. Silniki spalinowe, niezawodne zasilanie ścienne, podróże lotnicze, elektronika użytkowa, wołowina, alkohol, stomatologia, stabilne suche i dobrze izolowane budynki, książki i usługi przesyłania strumieniowego wideo są łatwo dostępne. W tym samym czasie znacznie zmniejszy się populacja zniechęconych, odurzonych robotników-niewolników nie posiadać nic. To jest wizja, ale nie jest to możliwa wersja rzeczywistości.

Bycie elitą na tym świecie oznacza bycie bogatym. Bogactwo powstaje poprzez produkcję towarów i usług. Istnieje wiele form tego, co można by nazwać „elitami drugiego rzędu” – bogatych ludzi, którzy pasożytują na bogactwie tworzonym prywatnie. Ale ich zdolność do tego zależy od prawdziwego bogactwa, które jest tworzone przez produkcję. Gdy masz wystarczająco dużo towarów na własne potrzeby, dodatkowe bogactwo jest utrzymywane w postaci aktywów. Aktywa można sprowadzić do kilku kategorii: ziemia, kapitał własny, dług, towary (podziemne w postaci depozytów i naziemne, takie jak zapasy metali). Bez szczegółowego analizowania każdej klasy aktywów, akcje i instrumenty dłużne czerpią swoją wartość z przedsiębiorstw, które istnieją tylko dlatego, że mają klientów. Po tym, jak zubożą wszystkich i skonfiskują całą naszą własność, ich aktywa będą nic nie warte. Będziesz nic nie wart i będziesz się zastanawiał dlaczego.

Widziałem dystopijne prognozy dotyczące tego, jak bogaci staną się bogatsi, handlując kontraktami futures na naszych danych biometrycznych. Kontrakty futures to zakłady o sumie zerowej. Strona wygrywająca osiąga zysk, a strona przegrywająca ponosi równą stratę. Kim będą przegrani? A jaki pożytek z pieniędzy, jeśli nie ma towarów i usług na sprzedaż, na które można je wydać?

Kheriaty cytuje pewnego elitarnego speca od polityki, który uważa, że ​​„fundusze dla sektora publicznego muszą wzrosnąć”. Przez co? Kto zapłaci podatki? Nawet gdyby sektor publiczny miał nieograniczony dostęp do pieniędzy, kto będzie produkował towary i usługi, które sektor publiczny musi kupować, aby zbudować swoją siatkę kontroli? Za co zapłacą pracownikom, którzy ją obsługują?

W jaki sposób elity będą zdobywać rzeczy na własny użytek, skoro nie są one dostępne dla mas? Nowoczesne dobra zależą od ogromnej bazy zgromadzonego kapitału. Aby wziąć jeden przykład, rozważ samoloty i lotniska. Lotniska, w tym m.in pasy startowe, są złożonymi dobrami inwestycyjnymi wymagającymi intensywnej konserwacji przez wykwalifikowaną siłę roboczą. Kontrola ruchu lotniczego wymaga połączenia dóbr kapitałowych, wykwalifikowanej siły roboczej i energii do działania. Ten dokument opowiada o 30,000 XNUMX części, które lotnisko musi mieć pod ręką, aby samoloty nie miały przestojów. Na tym samym lotnisku linia lotnicza prowadzi oddzielny zakład, w którym wykwalifikowani mechanicy rozkładają silniki odrzutowe, serwisują je i regenerują.

Kto buduje systemy?

Czy tym wszystkim zajmie się sztuczna inteligencja i roboty? Sieci komputerowe i serwery zależą od złożonych łańcuchów dostaw. Chipy procesora są produkowane głównie na Tajwanie, chipy pamięci w Korei Południowej, a dyski twarde w kilku miejscach, w tym w Ameryce Północnej. Budowa pojedynczej fabryki półprzewodników kosztuje ponad 1 miliard dolarów i wymaga wiedzy technicznej z wielu różnych dziedzin.

Robotyczna siatka kontrolna opiera się na bazie energii i górnictwa. Roboty są wykonane z metalu, podobnie jak centra danych i komputery. Energia jest wydobywana z podziemnych złóż węgla, ropy naftowej, gazu ziemnego i uranu. Raz wydobyty metal musi zostać wydobyty ze skały i uformowany w pręty, rury, druty lub jakiekolwiek inne przeznaczenie. Nawet „zielona energia” wymaga ogromnych ilości metali. Miedź i żelazo nie są tak trudne do znalezienia, ale niektóre z mniejszych metali potrzebnych do produkcji baterii, takie jak kobalt i niob, są znacznie trudniejsze. Działająca kopalnia zostaje wyczerpana, a następnie wycofana z eksploatacji w miarę wydobywania minerałów. Nowe złoża muszą być zlokalizowane i zagospodarowane. W przemyśle wydobywczym istnieje podział pracy między poszukiwaniem nowych złóż, budową kopalń, eksploatacją kopalń i ich finansowaniem.

Kto będzie obsługiwał siatkę kontrolną? Technologia wymaga wykwalifikowanej siły roboczej do działania. Sztuczna inteligencja może jedynie naśladować umiejętności, które ludzie już zademonstrowali. Modele AI muszą być szkolone przez operatorów zweryfikowanych przez ludzi. Analitycy danych decydują, kiedy szkolenie jest zakończone lub kiedy model wymaga ponownego szkolenia. Podczas tego procesu podejmuje się wiele decyzji i można go rozpocząć tylko mając na uwadze cel. Czy roboty zrobią wszystko? Kto je zbuduje? Skąd będą pochodzić metale do ich produkcji? Moc, by nimi kierować? Kto napisze oprogramowanie do ich kontrolowania?

Sieć kontrolna będzie wymagała ogromnej ilości wykwalifikowanej siły roboczej. Ludzie nabywają umiejętności, pracując w tej samej dziedzinie – lub w kilku różnych dziedzinach – w trakcie swojej kariery zawodowej. Większość ludzi wchodzi na rynek pracy w wieku dwudziestu kilku lat, a wielu pozostaje tam przez pięć dekad lub dłużej. Ludzie uczą się robić złożone rzeczy, takie jak budowanie fabryki półprzewodników lub latanie samolotem, pracując pod okiem bardziej doświadczonych kolegów i podejmując coraz trudniejsze wyzwania w miarę zdobywania doświadczenia. Większość pilotów komercyjnych linii lotniczych zaczyna od szkolenia lotniczego, które przechodzi w wojsku, a stamtąd robi krok do regionalnych przewoźników krótkodystansowych z aspiracją jednego dnia zasiadania w kokpicie dużej linii lotniczej.

Mógłbym kontynuować moją serię przykładów, ale ilustrują one tylko, że działa tu głębsza zasada. Bogactwo, które umożliwia technologii kierowanie siatką kontrolną i zapewnianie elitom dobrych rzeczy, wymaga gospodarki rynkowej.

„Ekonomia” – to coś, co ma włącznik/wyłącznik, który można przekręcić na dwa tygodnie, a potem z powrotem. Czy pamiętasz, jak wszyscy się okopaliśmy, nosiliśmy maski, zachowywaliśmy dystans społeczny, chroniliśmy się w miejscu? Ta krzywa nie wiedziała, co ją uderzyło. Spłaszczyliśmy tyłek tej biednej krzywej. Następnie ustawiliśmy przełącznik z powrotem w pozycji „włączony”. Gdy gospodarka zakończyła ponowne uruchamianie, rozpoczęliśmy dokładnie tam, gdzie skończyliśmy. W rzeczywistości tak się nie stało. W tej halucynacji nikt nie stracił biznesu, domu, przyjaciół, relacji rodzinnych, lat nauki dzieci, kariery ani niczego innego znaczącego.

Nie ma przełącznika

Produkcja towarów i usług nie jest maszyną z przełącznikiem. „Ekonomia” to nazwa procesu, w ramach którego wszyscy produkujemy rzeczy i dostarczamy je innym. Ten proces nie tylko tworzy fajne rzeczy, takie jak telefony komórkowe i podróże lotnicze, ale także pozwala nam wszystkim zachować ciepło, suchość i życie. Jest to połączona sieć miliardów indywidualnych decydentów, firm, towarów w toku, dóbr kapitałowych, wytwarzania energii, systemów transportowych i ludzi, którzy je obsługują.

Najbardziej przekonujące wyjaśnienie konieczności istnienia rynku zostało odkryte przez wielkiego ekonomistę XX wieku Szkoła austriacka, Ludwiga von Misesa. Misesa w swoim Papier 1920 zajmował się problematyką centralnego planowania. Własność całego kapitału produkcyjnego przez państwo – socjalizm – była wówczas popularną ideą. Intelektualiści uważali to za nieuniknione. Z własnością wiąże się odpowiedzialność. Centralna rada planowania podjęłaby się zadania planowania całej gospodarki. Co powinno być produkowane? Jak dużo? Przez kogo? Do dystrybucji gdzie?

Punktem wyjścia jest zrozumienie, że aktywa produkcyjne są „rzadkie”. W normalnym angielskim, rzadkie oznacza, że ​​towar jest trudny do znalezienia. Ekonomiści używają tego słowa, aby wskazać, że istnieje więcej potencjalnie wartościowych zastosowań aktywów niż ilość tych aktywów, które obecnie istnieją. Wykorzystanie składnika aktywów w jeden sposób wiąże się z mniejszym kosztem wykorzystania go do innego celu. Każda decyzja, która wiąże się z użyciem większej liczby cegieł do budowy domów, oznacza mniej cegieł do budowy ścian.

Mises zauważył, że liczba możliwych zastosowań wszystkich istniejących dóbr kapitałowych do produkcji dóbr konsumpcyjnych i usług jest niewyobrażalnie duża. Biorąc pod uwagę ogromną liczbę dóbr kapitałowych, wykwalifikowanych pracowników, znane rodzaje dóbr konsumpcyjnych i różne procesy produkcyjne ich tworzenia, możliwości są niemal nieograniczone.

Nie tylko trzeba dokonać wyboru między produkcją większej ilości dóbr kapitałowych i mniejszej ilości dóbr konsumpcyjnych lub odwrotnie, ale istnieje nieobliczalna różnorodność wyborów w ramach każdej kategorii.

Po stronie dóbr kapitałowych – czy potrzebujemy więcej wytwarzania energii? Czy planista powinien inwestować w energię jądrową, węgiel, gaz ziemny, LNG lub rurociągi? fabryki? Jakiego typu? A może sieci transportowe, porty, terminale lub logistyka? Czy potrzebujemy bardziej wyspecjalizowanych dóbr kapitałowych, takich jak maszyny, które wytrawiają obwody w chipy krzemowe, czy bardziej ogólnych narzędzi, takich jak ciężarówki i komputery? Planowanie musi wybiegać w przyszłość na lata. Wydobywanie minerałów z ziemi i wytwarzanie energii wymaga lat planowania i rozwoju, więc gdy właściciel małej firmy potrzebuje iPada, jest on dostępny w lokalnym sklepie Apple Store.

Dla konsumentów, co jest lepsze? Więcej butów i mniej telefonów komórkowych? Więcej burgerów i lepsze meble, ale mniej zlewozmywaków i opon rowerowych? Liczba planów jest nieskończona. Zawsze znajdą się przedsiębiorcy z pomysłami na towary, które jeszcze nie istnieją, które chcieliby wprowadzić na rynek. Większa produkcja dobrze znanych towarów oznacza mniej nowych wynalazków. Nawet kolejne generacje „tego samego produktu” różnią się, wprowadzając subtelne ulepszenia (lub w przypadku Microsoft Windows niezbyt subtelne regresje).

Mises zapytał, w jaki sposób centralny planista miałby wybierać między alternatywnymi sposobami wykorzystania zasobów produkcyjnych? Zaskoczył ekonomistów konkluzją: wytwarzanie towarów i usług, jakie znamy, byłoby niemożliwe w ramach centralnego planowania. Moim zdaniem przełom Misesa jest największym i najmniej znanym wkładem w nauki społeczne ostatniego stulecia. To zaiskrzyło wiele dyskusji w ówczesnych profesjonalnych kręgach ekonomicznych, dziś pozostaje w dużej mierze nieznana poza naukowcami.

Jeśli centralne planowanie jest niemożliwe, jak to się dzieje, że mamy wszystko, co mamy teraz? Kto decyduje o tym, co produkować? W gospodarce rynkowej – z prywatną własnością środków produkcji i zdrowym systemem monetarnym – firmy decydują, jakie produkty będą oferować. Konkurują ze sobą i konkurują z przedsiębiorcami, którzy chcieliby wejść na ich rynki.

Aby wybrać między jedną a drugą rzeczą, musi istnieć sposób na porównanie alternatyw. Osiąga się to poprzez to, co Mises nazwał „rachunkiem ekonomicznym”. Przed rozpoczęciem oczekiwane koszty pieniężne są porównywane z oczekiwanymi przychodami pieniężnymi. Zyski składają się z różnicy między zrealizowanymi kosztami a przychodami. Właściciele w gospodarce rynkowej szukają okazji do zysku. Im bardziej opłacalne możliwości są podejmowane, mniej opłacalne lub przynoszące straty opcje nie są.

Aby porównać alternatywy, zyski można porównać z kosztami za pomocą wskaźników. Wskaźniki finansowe, takie jak wewnętrzna stopa zwrotu czy zwrot z kapitału własnego, są bezwymiarowe: zawierają jednostki monetarne zarówno w liczniku, jak iw mianowniku. Te wskaźniki próbują uchwycić efektywność ekonomiczną każdej konkretnej decyzji. Kto bez możliwości porównania mógłby powiedzieć, czy społeczeństwo skorzysta na większej ilości butów i mniejszej liczbie koszul, czy też na odwrót? Korzystając z bezwymiarowych współczynników, można porównywać ze sobą alternatywne sposoby wykorzystania rzadkich zasobów.

Koszty i przychody są zawsze szacowane, ponieważ pełne koszty produkcji można poznać dopiero po wyprodukowaniu, a przychody ze sprzedaży nie mogą być znane przed sprzedażą towarów. Zatrudnienie potrzebnych pracowników może być droższe (lub tańsze) niż oczekiwano, mogą pojawić się problemy z łańcuchem dostaw, powierzchnia może zostać otwarta za niższy niż oczekiwano czynsz, popyt na produkt może być silniejszy lub słabszy. Umiejętność oszacowania przyszłych kosztów i cen jest kluczem do sukcesu w osiąganiu zysków.

Świadomość, czyli wyobraźnia tego, co, jak iz czego można wytworzyć, bierze się z różnorodności ludzkiej wiedzy, doświadczeń i sposobu, w jaki każdy z nas jest inaczej usytuowany w świecie. W firmie biznesowej gromadzi się wiedza o tej branży. Taka firma może mieć dobrą pozycję do wprowadzenia na rynek nowych produktów podobnych do ich obecnej linii produktów. Firma produkująca motocykle będzie miała dobre rozeznanie w preferencjach klientów na tym rynku. Ktoś inny może mieć regionalną lub lokalną wiedzę na temat warunków rynkowych. Ta osoba w drodze do pracy zauważa, jak daleko trzeba iść z jej domu do pralni chemicznej. Ta lokalna wiedza daje mu wgląd w to, gdzie pralnia chemiczna może zaspokoić niezaspokojoną potrzebę.

Ceny muszą być cenami rynkowymi

Ceny rynkowe są kluczem do tego procesu. Mises opierał się na rozwoju teorii cen dokonanej przez Szkołę Austriacką w poprzednich dziesięcioleciach. Kilka lat przed Misesem odkryto, że ceny rynkowe dóbr kapitałowych i pracy powstają, ponieważ przedsiębiorcy i firmy biznesowe są w stanie określić określoną wartość pieniężną każdego zasobu, który chcą wykorzystać w produkcji. Każdy zatrudniony pracownik, każda wynajęta powierzchnia, każda zakupiona maszyna lub produkt biurowy, każda zakupiona reklama, każdy galon gazu zużytego w transporcie ma dla każdego przedsiębiorcy określoną wartość pieniężną.

Każda firma, każdy przedsiębiorca musi określić kwotę, jaką są gotowi zapłacić za siłę roboczą i aktywa, z których zamierza korzystać. Ich ceny kupna opierają się na sposobie, w jaki aktywa przyczyniają się do oczekiwanych przez nich cen sprzedaży. Proces konkurencyjnej licytacji zapewnia wykorzystanie rzadkich zasobów przez tych przedsiębiorców i firmy, które przywiązują największą wartość pieniężną do ich wykorzystania.

Wartość zasobu dla firmy bierze się z wartości, jaką konsument na samym końcu łańcucha dostaw przypisuje produktowi końcowemu. Firmy biznesowe muszą być w stanie sprzedawać na rynku konsumenckim (nawet jeśli kilka warstw w dół), aby wycenić swoje komponenty w łańcuchu dostaw. Na koniec konsument decyduje o kompromisach między większą ilością jednej rzeczy a mniejszą ilością innej poprzez swoją gotowość do zakupu po określonej cenie.

System cen funkcjonuje jako system współpracy, który łączy wiedzę, doświadczenie i pomysły wszystkich osób na temat najlepszego wykorzystania dostępnych zasobów. System cen daje przedsiębiorcy wyobrażenie o tym, jak reszta społeczeństwa wycenia określone zasoby gospodarcze w kategoriach pieniężnych, umożliwiając kalkulację ekonomiczną, aby można było podejmować decyzje produkcyjne.

Poza gospodarką wolnorynkową, zdrowym pieniądzem i własnością prywatną, jakie istnieją alternatywy dla wykorzystania istniejących ograniczonych zasobów do tworzenia użytecznych rzeczy? Nic. Wcale. Mises podkreślił, że nie twierdzi, że kapitalizm jest lepszym systemem gospodarczym niż socjalizm. Socjalizm w ogóle nie jest systemem ekonomicznym, ponieważ nie oferuje rozwiązania problemu, jak oszczędnie korzystać z rzadkich zasobów. Kalkulacja ekonomiczna z cenami pieniężnymi to jedyny odkryty sposób, aby to zrobić.

Elitarna wersja świata, w którym Billa i Klausa mieć fajne rzeczy z zaawansowaną technologicznie siatką kontrolną miażdżącą wszystkich, nie można zbudować w formie, którą sobie wyobrażają. Bill i Klaus nie są w stanie sami zrobić wszystkiego, co chcą, nawet z robotami. Ich wizja nie obejmuje kalkulacji ekonomicznej.

Rzeczy nie robią się same. Tworzenie rzeczy musi nastąpić przed mieć rzeczy. Wykonywanie wszystkich fajnych rzeczy wymaga wielu ludzi i wielu dóbr kapitałowych. Skala i podział pracy wymagane do wypełnienia łańcucha dostaw nawet jednym złożonym produktem, takim jak telefon komórkowy, wymaga kalkulacji ekonomicznej, która zostałaby zniesiona w ramach ich szalonego planu.

Aby zbudować zaawansowane technologicznie systemy, musi istnieć powszechna własność prywatna. Własność prywatna musi znajdować się pod kontrolą konkurujących firm biznesowych i ich inwestorów. Pracownicy muszą mieć swobodę przemieszczania się, zmiany pracy i zdobywania umiejętności. A ludzie muszą otrzymywać płace ustalane w sposób konkurencyjny. Płace są cenami, które pokazują wkład pracownika w ramach rachunku ekonomicznego.

Jeśli dystopijna siatka kontrolna nie jest możliwa, co się stanie, gdy spróbują ją wprowadzić? Jako ekonomista Joseph Salerno napisałdedykowana próba centralnego planowania doprowadziłaby do całkowitej dezintegracji społeczeństwa ludzkiego. Początki tego widzieliśmy w ogromnych wstrząsach w łańcuchu dostaw i zakłóceniach na rynku pracy w ciągu ostatnich dwóch lat. Nie widzieliśmy pełnego powrotu do zdrowia po tym muśnięciu z katastrofą. Tam są braki pilotazbliżający się brak żywnościniedobory pracowników służby zdrowiaoraz częste zamykanie firm z powodu problemów kadrowych.

Nieograniczona rzeczywistość

Utopijne wizje wymazują tablicę świata, aby można go było doskonale odbudować. Nie można urzeczywistnić wielkich utopii, ponieważ podczas gdy wyobraźnia jest niczym nieograniczona, rzeczywistość ma swoje granice. Czym jest dystopia poza rolą an NPC w cudzej utopii? W tym przypadku utopia jest marzeniem psychotycznych elit, które wyobrażają sobie, że mogą mieć produkty końcowe masowej współpracy bez otwartego społeczeństwa, które to umożliwia. Podczas próby można wyrządzić wiele szkód, ale pytaniem jest tylko, jak daleko może się ona posunąć, zanim sama się anuluje.

Przeczytaj całą historię tutaj…

O wydawcy

Patrick Wood
Patrick Wood jest wiodącym i krytycznym ekspertem w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, zielonej gospodarki, agendy 21, 2030 i historycznej technokracji. Jest autorem Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) i współautorem Trilaterals Over Washington, Volumes I i II (1978–1980) wraz z nieżyjącym Antonim C. Suttonem.
Zapisz się!
Powiadamiaj o
gość

7 Komentarze
Starsze
Najnowszy Najczęściej zagłosowano
Informacje zwrotne w linii
Wyświetl wszystkie komentarze
Elle

Napisałem niedawno krótkie streszczenie, koncentrując się na tym samym w komentarzu. Doskonały przegląd i wyjaśnienie dla laika, jak działa gospodarka, dlaczego i co składa się na jej działanie. Zgadzam się, z zastrzeżeniami. Główny? „ETLITYŚCI” nie są elitami, bo NIE są, prezentując całkowicie odnawialne źródło energii, dla którego mordowali i wstrzymywali się, ponieważ nie mogą „postawić na to licznika”. Ostatni rachunek? Około 5200 patentów zostało zamkniętych pod klucz, ponieważ wynalazki stanowią wyzwanie dla zysków sektora energetycznego i ostatecznej kontroli państwa nad ludzkością. Nie oznacza to, że ludzkość... Czytaj więcej "

Ostatnio edytowane 8 dni temu przez Elle
Greg

„W tym przypadku utopia jest marzeniem psychotycznych elit, które wyobrażają sobie, że mogą mieć produkty końcowe masowej współpracy bez otwartego społeczeństwa, które to umożliwia”

Doskonale powiedziane. Doskonały artykuł. Dziękuję Ci. Jest nadzieja, ale jak zaznacza redaktor, ile naszego społeczeństwa i ludzkości zostanie zniszczone, zanim przyznają się do porażki. „Wielki skok naprzód” Mao; „Rok zerowy” Pol Pota; „Trzecia Rzesza” Hitlera, „Modernizacja” Stalina; „państwo faszystowskie” Mussoliniego. Wszystko to doprowadziło do dewastacji i niezliczonych zgonów.

Mike’a Marsona

Nie wiem, czy kiedykolwiek doszedł do punktu, w którym powiedział, że ten „nadchodzący” system nie ma prawa działać. To nigdy nie miało działać. Spójrz na FAA. Czy to wygląda na to, że już działa? Jasne, na razie, ale dodajmy trochę egalitarnej retoryki i za kilka lat będzie to ten sam żart, co wywóz śmieci i odśnieżanie pojazdami elektronicznymi w Nowym Jorku. To nie może działać i żaden z marionetek, który zaproponował i wdrożył te pomysły, nie jest tego świadomy. Widzisz, musimy nauczyć się rozpoznawać aktorów i tyle... Czytaj więcej "

Mike’a Marsona

W gospodarce rynkowej – z prywatną własnością środków produkcji i zdrowym systemem monetarnym – firmy decydują, jakie produkty będą oferować. Konkurują ze sobą i konkurują z przedsiębiorcami, którzy chcieliby wejść na ich rynki. Jest to tylko częściowo prawdziwe. Trzeba spojrzeć na wszystkie produkty, o które nigdy nie prosiliśmy, a które stały się „podstawą” naszego codziennego życia. Nikt NIGDY nie prosił o przenośne odtwarzacze muzyczne, dopóki nie stały się „czymś”. To samo dotyczy DUŻO innych technologii. W tym kamery, od samego początku. Każdy etap... Czytaj więcej "

[…] Brownstone: technokratyczna dystopia jest niemożliwa […]

[…] Brownstone: technokratyczna dystopia jest niemożliwa […]