Foreign Policy Mag: Sec'y Of Treasury Janet Yellen oznaczona jako technokrata

Udostępnij tę historię!
Publikacja globalistyczna Polityka zagraniczna jasno określił Janet Yellen jako technokratę, na wzór premiera Mario Draghiego we Włoszech. Draghi utworzył rząd Technokratów we Włoszech i jest entuzjastycznym zwolennikiem Wielkiego Resetowania WEF. ⁃ Edytor TN

W ostatnich latach świat roi się od opowieści o kryzysie wiedzy. Powiedziano nam, że era liberalnego technokraty dobiegła końca, zabita przez kryzys finansowy i populizm. Ale jeśli demokracjom trudno jest żyć z wiedzą fachową, wydaje się, że nie mogą też bez niej żyć.

Na początku 2021 roku dwie z najbardziej spornych demokracji kapitalistycznych na świecie, Włochy i Stany Zjednoczone, zwróciły się do znanych ekspertów, aby wytyczyć wyjście z nowych sytuacji politycznych. Jeśli istnieje technokrata, Janet Yellen, nowa sekretarz skarbu USA, i Mario Draghi, nowy premier Włoch, to czy tak jest?

Przez ostatnie 30 lat zarówno Yellen, jak i Draghi zajmowali wysokie stanowiska, których kulminacją był okres między 2014 a 2018 r., Kiedy to razem jako szefowie odpowiednio Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych i Europejskiego Banku Centralnego (EBC), potężne banki centralne na świecie. Zostali wybrani do sprawowania władzy w oparciu o ich wiedzę i osąd, ale także dlatego, że sprzymierzyli się z dominującą marką centrowej polityki - Yellen bardziej po lewej stronie, Draghi bardziej po centroprawicy. Zostali teraz wezwani z powrotem na mury obronne, w wieku, który normalnie sugerowałby przejście na emeryturę, aby przyjąć role bardziej polityczne niż kiedykolwiek.

Yellen, pierwsza kobieta na czele Departamentu Skarbu USA, ma przewodniczyć najbardziej zuchwałej serii bodźców demokratycznych w czasie pokoju. Draghi, jako premier, stoi przed wyzwaniem przywrócenia Włoch do wzrostu dzięki bezprecedensowej alokacji 209 miliardów euro (254 miliardów dolarów) z nowego unijnego funduszu nowej generacji, który wynegocjowano na początku pandemii.

Są to ekstremalne zadania, wymagane przez skrajną sytuację, w jakiej znajdują się Stany Zjednoczone i Europa. Po obu stronach Atlantyku zawiedzione oczekiwania i obawy o przyszłość przyczyniają się do rozpalenia destrukcyjnej polityki nacjonalistycznej i prawicowej. Jeżeli nie można wznowić szeroko zakrojonego wzrostu, konsekwencje są alarmujące.

Oczywiście absurdem byłoby osobiście obwiniać Draghiego lub Yellen za sekwencję zmian i wstrząsów, które destabilizowały kapitalistyczne demokracje od lat 1990. XX wieku lub za kryzys zaufania, który wywołały one wśród centrystycznych liberałów. Ale jako ludzie o ogromnych wpływach i jako przedstawiciele klasy ekspertów, którzy rządzili grzędą przez ostatnie 30 lat, nie mogą też powoływać się na niewinność. To właśnie pod ich opieką wzrost zwolnił, nierówności między klasami społecznymi i regionami pogłębiły się, a ryzyko inflacji zmieniło się w ryzyko deflacji. To na ich czacie pozwolono systemowi finansowemu stać się kołem zamachowym masowej zagłady. To właśnie na ich czacie nie uwzględniono zagrożeń związanych ze zmianą klimatu i pandemią.

Podczas gdy rynkowi rewolucjoniści lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych byli radykałami, niszcząc ostatnie bastiony starej lewicy i usuwając z drogi zorganizowaną siłę roboczą, Draghi i Yellen wysunęli się na pierwszy plan w latach dziewięćdziesiątych jako menedżerowie tego, co jest obecnie znane jako Wielka Umiar. Nie znaczy to, że ubóstwiali status quo. Jak kiedyś zauważyła Yellen: „Czy gospodarki kapitalistyczne będą działać na pełnym zatrudnieniu przy braku rutynowych interwencji? Zdecydowanie nie. Czy decydenci mają wiedzę i umiejętności, aby poprawić wyniki makroekonomiczne, zamiast pogarszać sytuację? Tak." Ale ich pomysł interwencji politycznej przyjął istniejący horyzont instytucjonalny, jak podano. Nie bez powodu doszli do siebie jako niezależni bankierzy centralni - stanowisko polityczne, które może najmniej odpowiadać przed polityką demokratyczną i kwintesencją dźwigni politycznej ery neoliberalnej.

Spadkobiercy rewolucji rynkowej, zaangażowani w zarządzanie i poprawę status quo, marsz Draghiego i Yellen przez instytucje był wspaniały, ale ich kariery zostały również zdefiniowane przez ciągłe dostosowywanie się do wstrząsów politycznych i gospodarczych, których nie przewidywali i nie mogli kontrolować . Te wstrząsy skłoniły Yellen i Draghi do zbadania politycznych i ekonomicznych granic technokratycznej potęgi.

Przeczytaj całą historię tutaj…

O autorze

Patrick Wood
Patrick Wood jest wiodącym i krytycznym ekspertem w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, zielonej gospodarki, agendy 21, 2030 i historycznej technokracji. Jest autorem Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) i współautorem Trilaterals Over Washington, Volumes I i II (1978–1980) wraz z nieżyjącym Antonim C. Suttonem.
Subskrybuj
Powiadamiaj o
gość

0 Komentarze
Informacje zwrotne w linii
Wyświetl wszystkie komentarze