Mroczna przeszłość banku rozliczeń międzynarodowych

Udostępnij tę historię!

Chociaż napisane przez Patricka Wooda w 2005, nic nie zmieniło się w historyczny fakt Banku Rozrachunków Międzynarodowych. Ma nikczemne korzenie i jest źródłem współczesnej globalizacji.

Dzisiaj BIS znów pojawia się na pierwszych stronach gazet ze względu na skierowanie banków centralnych do bezgotówkowych. Jest oczywiste, że przez dziesięciolecia nie stracił swojej mocy i wpływu. Każdy, kto chce zrozumieć, jak naprawdę działa świat, powinien przeczytać ten artykuł. ⁃ Edytor TN

 

Utworzony w Bretton Woods w 1944 roku Bank Światowy był zdominowany przez międzynarodowych bankierów, członków Rady Stosunków Zagranicznych, a później Komisji Trójstronnej. Korupcja i interes własny wpadają w amok, gdy fundusze publiczne są przekazywane miliardom w ręce prywatne.

Wprowadzenie

Według Banku Światowego jest to,

„Istotne źródło pomocy finansowej i technicznej dla krajów rozwijających się na całym świecie. Nie jesteśmy bankiem w zdrowym sensie. Tworzą nas dwie wyjątkowe instytucje rozwojowe należące do 184 krajów członkowskich - Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) oraz Międzynarodowe Stowarzyszenie Rozwoju (IDA). Każda instytucja odgrywa inną, ale wspierającą rolę w naszej misji ograniczania globalnego ubóstwa i poprawy standardów życia. IBRD koncentruje się na biednych krajach o średnich dochodach i posiadających zdolność kredytową, podczas gdy IDA skupia się na najbiedniejszych krajach świata. Razem zapewniamy niskooprocentowane pożyczki, nieoprocentowane kredyty i dotacje krajom rozwijającym się na edukację, zdrowie, infrastrukturę, komunikację i wiele innych celów ”. 1

Wysoko myślące słowa, takie jak „nasza misja redukcji ubóstwa na świecie i poprawy poziomu życia”, doprowadzą czytelnika do przekonania, że ​​Bank Światowy jest jakąś życzliwą i globalną organizacją opiekuńczą. Dlaczego więc Bank Światowy dołącza do Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Światowej Organizacji Handlu jako organizacje, których ludzie na całym świecie uwielbiają nienawidzić?

W rzeczywistości Bank Światowy, wraz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym i Bankiem Rozrachunków Międzynarodowych, działa na rzecz przymusowej integracji mniejszych krajów świata z własną marką kapitalistycznej demokracji.

Początki Banku Światowego

Bank Światowy, brat MFW, urodził się w lipcu 1944 r. Podczas Konferencji Monetarno-Finansowej ONZ w Bretton Woods w stanie New Hampshire. Pierwotną nazwą nadaną Bankowi Światowemu był Międzynarodowy Bank Odbudowy i Rozwoju (IBRD) i odzwierciedla jego pierwotną misję: odbudowę Europy po zniszczeniach II wojny światowej. Nazwę „Bank Światowy” przyjęto dopiero w 1975 roku.

Zarówno IBRD, jak i MFW zostały utworzone jako niezależne wyspecjalizowane agencje Narodów Zjednoczonych, których pozostają do dziś.

Słowo „rozwój” w nazwie IBRD było wówczas raczej nieistotne, ponieważ większość południowej półkuli nadal znajdowała się pod rządami kolonialnymi, a każdy mistrz kolonialny był odpowiedzialny za działalność biznesową w swoich krajach.

Uwaga: niektórzy twierdzą, że elity bankowe pierwotnie pragnęły położyć kres kolonializmowi poprzez restrukturyzację wzorców inwestycyjnych i handlowych w krajach skolonizowanych. Ten dokument nie będzie zajmował się tym zagadnieniem, ale należy zauważyć, że tak właśnie się stało, w wielu przypadkach wspierane przez operacje Banku Światowego i MFW.

Jednak jako bank „odbudowy” Bank Światowy był bezsilny. Ostatecznie pożyczył tylko 497 milionów dolarów na projekty odbudowy. Natomiast Plan Marshalla stał się prawdziwym motorem odbudowy Europy, pożyczając ponad 41 miliardów dolarów do 1953 roku.

Głównymi architektami Banku Światowego byli Harry Dexter White i John Maynard Keynes, z których obaj zostali podsumowani w następujący sposób: Global Banking: The International Monetary Fund (szczegółowe informacje w artykule):

„Taka jest moralność i intelektualne referencje twórców MFW [i Banku Światowego]: jeden był angielskim ideologiem ekonomistą o wyraźnie globalnych skłonnościach, a drugi skorumpowanym i wysokim rangą urzędnikiem amerykańskiego rządu, Radziecki szpieg ”.2

Struktura Banku Światowego

Dzisiaj Bank Światowy składa się z dwóch podstawowych jednostek: wspomnianego już IBRD i Międzynarodowego Stowarzyszenia Rozwoju (IDA), które zostało utworzone w 1960.

IBRD pożycza pożyczki tylko tym rządom, które mają zdolność kredytową; innymi słowy, oczekuje się, że spłacą swoje pożyczki. Z kolei IDA pożycza pożyczki jedynie rządom, które nie są zdolne do kredytowania i są zazwyczaj najbiedniejszymi krajami. Razem tworzą „jeden-dwa” uderzenie w globalne pożyczki dla każdego rządu, do którego mogą namówić. Obecnie Stany Zjednoczone przekazują ARP około 1 miliarda dolarów rocznie z funduszy podatników.

Trzy inne podmioty stowarzyszone łączą się z Bankiem Światowym, aby wspólnie nazywać się Grupą Banku Światowego:

  • Międzynarodowa Korporacja Finansowa (IFC) - założona w 1956 r., Udziela pożyczek bezpośrednio sektorowi prywatnemu w krajach rozwijających się.
  • Wielostronna Agencja Gwarancji Inwestycyjnych (MIGA), założona w 1988, zapewnia inwestorom w krajach rozwijających się gwarancje na straty spowodowane ryzykiem niehandlowym.
  • Międzynarodowe Centrum Rozstrzygania Sporów Inwestycyjnych (ICSID) - założone w 1966 r., Zapewnia międzynarodowe udogodnienia dla pojednania i arbitrażu w sporach inwestycyjnych.

Siedzibą Banku Światowego jest Waszyngton, DC. Zatrudnia około 7,000 w kompleksie Waszyngtońskim, a kolejne 3,000 w biurach 109 rozrzuconych po krajach członkowskich.

IBRD finansuje swoje operacje pożyczkowe poprzez sprzedaż obligacji o ratingu AAA i innych instrumentów dłużnych innym bankom, funduszom emerytalnym, firmom ubezpieczeniowym i korporacjom na całym świecie. Natomiast IDA jest finansowana ze składek (podatników) z krajów członkowskich. Roczne poziomy pożyczek są w przybliżeniu równe między IBRD i IDA. Podczas gdy IFC generuje własny kapitał na otwartych rynkach, MIGA i ICSID otrzymują większość swoich funduszy z Banku Światowego, z których większość jest finansowana przez podatników.

Własność Banku Światowego obejmuje akcje z prawem głosu posiadane przez kraje członkowskie, zgodnie z wielkością i składkami. Obecnie Stany Zjednoczone są największym udziałowcem z procentem w ogólnej liczbie głosów 16.4. Kolejne największe bloki głosowania to Japonia (procent 7.9) i Niemcy (procent 4.5). Ponieważ ważne decyzje wymagają głosowania większością procentową 85, USA mogą skutecznie zawetować każdą zmianę (100% -16.4% = 83.6%).

Hegemonia amerykańska

Należy zauważyć, że siedziba Organizacji Narodów Zjednoczonych w Stanach Zjednoczonych, na ziemi pierwotnie przekazanej mu przez Davida Rockefellera. Konferencja Bretton Woods odbyła się w New Hampshire. Każdy prezes Banku Światowego pochodził ze Stanów Zjednoczonych. Nic dziwnego, że reszta świata postrzega Bank Światowy jako operację amerykańską.

Istnieje niepisana, ale tradycyjna zasada, że ​​prezes Banku Światowego zawsze będzie Amerykaninem, podczas gdy prezydentem MFW jest Europejczyk. (Niedawnym wyjątkiem jest obecny prezydent MFW, który jest Kanadyjczykiem)

Pouczające jest przejrzenie poprzednich prezesów Banku Światowego, ponieważ pokazuje, która elitarna kabała naprawdę kontroluje operacje Banku Światowego. To z kolei będzie silnie wskazywało na prawdziwych beneficjentów hegemonii Banku Światowego. Pełne biografie i osiągnięcia tych mężczyzn znacznie przekraczają dostępną przestrzeń w tym raporcie, więc odnotowano tylko kilka najważniejszych.

1. Eugene Meyer. Od czerwca do grudnia 1946. Przewodniczący Rady Gubernatorów Rezerwy Federalnej od 1930-1933; właściciel Washington Post; Członek Rady Stosunków Zagranicznych; agent Lazard Freres, Brown Brothers, Harriman; mianowany szefem War Finance Corporation podczas I wojny światowej przez Woodrow Wilson.

2. John J. McCloy. Od marca 1947 do kwietnia 1949. Członek i przewodniczący Rady Stosunków Zagranicznych; Prezes fundacji Ford; Prezes Chase Manhattan Bank; prawnik, którego firma była radą Chase Manhattan Bank.

3. Eugene Black. Od lipca 1949 do grudnia 1962. Przewodniczący rady dyrektorów systemu rezerwy federalnej (1933-34); starszy wiceprezes Chase Manhattan Bank; Członek Rady Stosunków Zagranicznych; członek Bilderbergers; utworzył International Finance Corporation i International Development Association w Banku Światowym.

4. George Woods. Styczeń 1963 - marzec 1968. Wiceprezes Harris, Forbes & Co .; wiceprezes Chase Bank; wiceprezes i członek zarządu First Boston Corp. (jednej z największych firm bankowych w USA).

5. Robert Strange McNamara. Od kwietnia 1968 do czerwca 1981. Prezes i dyrektor Ford Motor Company; Sekretarz obrony w administracji Kennedy'ego i Johnsona; członek Komisji Trójstronnej, Rady ds. Stosunków Zagranicznych i Bilderbergers; honorowy członek rady nadzorczej Aspen Institute. Osobiście negocjował wejście Chin do Banku Światowego.

6. AW Clausen. Lipiec 1981 - czerwiec 1986. Prezes, CEO i prezes Bank of America; członek Komisji Trójstronnej; członek Komisji Bretton-Woods.

7. Fryzjer B. Conable. Od lipca 1986 do sierpnia 1991. Członek Izby Reprezentantów USA od 1965 do 1985; członek Trójstronnej Komisji i Rady Stosunków Zagranicznych; starszy pracownik, American Enterprise Institute; członek zarządu New York Stock Exchange; członek Komisji Globalnego Zarządzania.

8. Lewis T. Preston. Od września 1991 do maja 1995. Prezes, CEO i przewodniczący JP Morgan & Co. oraz przewodniczący komitetu wykonawczego; wiceprezes Morgan Guaranty Trust Co .; członek i skarbnik Rady Stosunków Zagranicznych; dyrektor General Electric.

9. James D. Wolfensohn. Czerwiec 1995 do partnera wykonawczego 2005 i szefa działu bankowości inwestycyjnej, Salomon Brothers (Nowy Jork); zastępca prezesa i dyrektor zarządzający, Schroders Ltd. (Londyn); dyrektor, Rockefeller Foundation; członek zarządu, Rockefeller University; honorowy powiernik, Brookings Institution; Dyrektor, Population Council (założony przez Johna D. Rockefellera); członek Rady Stosunków Zagranicznych.

10. Paul Wolfowitz. 2005-obecnie. Zastępca sekretarza obrony (2001-2005); członek Komisji Trójstronnej; członek Rady Stosunków Zagranicznych; członek, Bilderbergers; dyrektor flagowego neokonu, Project for the New American Century (PNAC); członek elitarnej grupy „Vulcans”, która doradzała George'owi W. Bushowi w sprawach polityki zagranicznej podczas wyborów prezydenckich w 2000 r. (pozostali członkowie neokonni to Condoleezza Rice, Colin Powell i Richard Perle); członek i częsty mówca w Social Democrats USA (następcy Socjalistycznej Partii Ameryki).

Pojawia się tutaj ważny wzór. Ci mężczyźni kształtują 50-letni okres rozciągający się od 1946 do 2006. Pierwsi gracze już dawno zmarli. Nie było powiązań społecznych między wczesnymi i późniejszymi prezydentami. Jednak siedmiu na dziesięciu jest członkami Rady Stosunków Zagranicznych; czterech jest członkami Komisji Trójstronnej, siedmiu ma duże globalne powiązania bankowe (Chase Manhattan, JP Morgan, Bank of America, First Boston, Brown Brothers, Harriman, Salomon Brothers, Federal Reserve), a czterech mężczyzn było bezpośrednio związanych z interesami Rockefellera.

Nie jest wymagana szczegółowa analiza, aby zobaczyć ten wzorzec: globalni bankierzy (ten sam stary tłum) i powiązani z nimi globalni pełnomocnicy całkowicie zdominowali Bank Światowy w całej swojej historii. Wspólnie i indywidualnie zawsze działały celowo i konsekwentnie dla własnych korzyści finansowych. Dlaczego ktokolwiek miałby oczekiwać, że choćby jeden z nich będzie działał poza charakterem (np. Martwi się światową biedą), kierując jednocześnie sterem Banku Światowego?

Cele wygody

Bez względu na to, jakie były prawdziwe cele Banku Światowego i MFW, publicznie wyświetlane cele zmieniły się, gdy było to wygodne i konieczne.

W 1944 istotną kwestią była rekonstrukcja krajów rozdartych wojną po II wojnie światowej.

Kiedy Bank wykazał swoją bezsilność, pożyczając jedynie grosze poniżej 500 milionów dolarów, zmienił swój wizerunek łonowy, pozycjonując się jako czek i równowaga dla ekspansji komunizmu. Bez Banku Światowego, który zaangażowałby wszystkie mniejsze kraje świata podatne na wpływy komunistyczne, komunizm mógłby się rozprzestrzeniać i ostatecznie grozić zakończeniem zimnej wojny brzydkim nuklearnym Holokaustem.

Nastroje publiczne i legislacyjne ostatecznie załamały się, a Bank ponownie spotkał się z ostrą krytyką, gdy Robert Strange McNamara został powołany na stanowisko prezesa.

Redukcja ubóstwa: koń trojański

Jak wspomniano powyżej, McNamara był prezesem Banku Światowego od 1968 do 1981. Był także jednym z pierwotnych członków Komisji Trójstronnej, założonej w 1973 przez Rockefellera i Brzezińskiego, i był powszechnie uważany za centralną postać światowej elity swoich czasów.

To McNamara spowodował, że Bank Światowy skupił się na ubóstwie i ograniczaniu ubóstwa. To zasadniczo pozostało wezwaniem syreny aż do teraźniejszości. To był genialny manewr, ponieważ kto kiedykolwiek powiedziałby, że są przeciwni biednym lub pro-ubogim? Każdy atak na Bank byłby zatem postrzegany jako atak na samą pomoc w walce z ubóstwem. Od 1968 roku okrzykiem bojowym Banku jest „eliminacja ubóstwa”.

Jest to wyraźnie widoczne na stronie O nas w witrynie internetowej Banku Światowego, gdzie te słowa są umieszczone w widocznym miejscu:

„Każda instytucja (IBRD i IDA) odgrywa inną, ale wspierającą rolę nasza misja globalnego ograniczenia ubóstwa i poprawy warunków życia." [wyróżnienia dodane]

Jednakże art. I umowy IBRD, zmienionej w lutym 16, 1989, określa jej oficjalne cele w następujący sposób:

(i) Pomoc w odbudowie i rozwoju terytoriów członków poprzez ułatwienie inwestowania kapitału na cele produkcyjne, w tym przywrócenie gospodarek zniszczonych lub zakłóconych przez wojnę, przywrócenie infrastruktury produkcyjnej do potrzeb pokoju i zachęcanie do rozwoju urządzenia produkcyjne i zasoby w krajach słabiej rozwiniętych.

(ii) promowanie prywatnych inwestycji zagranicznych za pomocą gwarancji lub udziałów w pożyczkach i innych inwestycjach dokonywanych przez inwestorów prywatnych; a gdy kapitał prywatny nie jest dostępny na rozsądnych warunkach, w celu uzupełnienia inwestycji prywatnych poprzez zapewnienie, na odpowiednich warunkach, finansowania na cele produkcyjne z własnego kapitału, zgromadzonych przez niego funduszy i innych zasobów.

(iii) Promowanie zrównoważonego rozwoju handlu międzynarodowego i utrzymania równowagi bilansów płatniczych poprzez zachęcanie do międzynarodowych inwestycji w rozwój zasobów produkcyjnych członków, pomagając w ten sposób w podnoszeniu wydajności, standardu życia i warunków życia praca na ich terytoriach.

(iv) Ułożenie pożyczek udzielonych lub gwarantowanych w związku z pożyczkami międzynarodowymi innymi kanałami, tak aby bardziej użyteczne i pilne projekty, zarówno duże, jak i małe, były obsługiwane w pierwszej kolejności.

(v) Prowadzenie działalności z należytym uwzględnieniem wpływu inwestycji międzynarodowych na warunki prowadzenia działalności gospodarczej na terytoriach członków oraz, w najbliższych latach powojennych, pomoc w płynnym przejściu z gospodarki wojennej do gospodarki pokoju.

Bank będzie kierował się we wszystkich swoich decyzjach celami określonymi powyżej.3

Zwróć uwagę, że słowo „ubóstwo” nie pojawia się ani razu. Powód jest jasny: bez względu na to, jak wygląda „zwykły biznes” z Bankiem, nie ma to nic wspólnego z ubóstwem czy ograniczaniem ubóstwa. Bank zajmuje się raczej pożyczaniem pieniędzy poprzez stymulowanie popytu na pożyczki w krajach rozwijających się w celu zwiększenia handlu międzynarodowego. Głównymi beneficjentami handlu międzynarodowego są światowe korporacje, w wyniku czego biedni są w rzeczywistości biedniejsi.

Hipokryzję zauważył nawet laureat Nagrody Nobla i były główny ekonomista Banku Światowego, Joseph Stiglitz, dopiero w 2002:

Jeśli chodzi o te „kraje-klienci”, była to farsa, w której politycy udawali, że robią coś, by rozwiązać problemy [ubóstwa], podczas gdy interesy finansowe starały się zachować jak najwięcej status quo4.
Liberalizacja i dostosowania strukturalne

Kiedy Alden Clausen (również oryginalny członek Komisji Trójstronnej) przejął stery od Roberta McNamary w 1981, nastąpił ogromny wstrząs w banku. Jak zauważył Stiglitz,

„We wczesnych latach osiemdziesiątych XX wieku nastąpiła czystka w Banku Światowym, w jego departamencie badawczym, która kierowała myśleniem i kierunkami Banku” 1980.

Clausen, prawdziwy główny członek globalnej elity, wprowadził nowego głównego ekonomistę z radykalnie nowymi pomysłami:

„… Ann Krueger, specjalistka ds. Handlu międzynarodowego, najbardziej znana ze swojej pracy nad„ poszukiwaniem renty ”- w jaki sposób grupy interesów wykorzystują taryfy i inne środki protekcjonistyczne, aby zwiększyć swoje dochody kosztem innych…Krueger postrzegał rząd jako problem. Wolne rynki były rozwiązaniem problemów krajów rozwijających się."6 [wyróżnienia dodane]

To był dokładnie czas, w którym tak zwane polityki liberalizacyjne i dostosowania strukturalne zostały skutecznie wdrożone jako środek zmuszający kraje do prywatyzacji przemysłu. Gdyby rządy stanowiły problem, powinny one przekazać obszary infrastruktury krytycznej prywatnym międzynarodowym korporacjom, które według Kruegera mogłyby działać lepiej i wydajniej niż biurokratyczne organy rządowe.

Nic dziwnego, że większość ekonomistów zajmujących się karierą zawodową opuściła Bank na początku lat 1980. w proteście przeciwko polityce Clausena i Kruegera.

Jak działa pranie pieniędzy

Mechanizm i działanie dostosowań strukturalnych, wraz ze ścisłą współpracą między MFW a Bankiem Światowym, zostały odpowiednio opisane w publikacji The August Review's Global Banking: The International Monetary Fund. Poniższy dobrze udokumentowany przykład będzie „obrazem wartym tysiąca słów” w ramach przeglądu podejmowanych w ramach przeglądu, mającego na celu opisanie samolubnych banków i globalnych polityk korporacyjnych. Pokazuje również podejście „tag-team” stosowane przez Bank i MFW do wścibskiego otwierania zamkniętych rynków w krajach niechętnych współpracy. To dość zawikłana historia, ale uważna lektura pozwoli zrozumieć, jak działa ten „system”.

Wojny wodne

W 1998 roku MFW zatwierdził pożyczkę w wysokości 138 milionów dolarów dla Boliwii, którą określił jako mający na celu pomoc krajowi w kontrolowaniu inflacji i ustabilizowaniu krajowej gospodarki. Pożyczka była uzależniona od przyjęcia przez Boliwię szeregu „reform strukturalnych”, w tym prywatyzacji „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw publicznych”, w tym usług wodnych. Po zatwierdzeniu tych pożyczek Boliwia znajdowała się pod silną presją ze strony Banku Światowego, aby upewnić się, że nie istnieją żadne publiczne dotacje na wodę i że wszystkie projekty wodne będą prowadzone na zasadzie „zwrotu kosztów”, co oznacza, że ​​obywatele muszą zapłacić całą budowę, finansowanie , koszty eksploatacji i utrzymania projektu wodnego. Ponieważ woda jest niezbędną potrzebą człowieka i ma kluczowe znaczenie dla rolnictwa, ceny zwrotu kosztów są niezwykłe, nawet w krajach rozwiniętych.

W tym kontekście Cochabamba, trzecie co do wielkości miasto w Boliwii, wystawiło swoje prace wodne na sprzedaż pod koniec 1999.

Tylko jeden podmiot, konsorcjum kierowane przez spółkę zależną Bechtel Aguas del Tunari, złożyło ofertę i otrzymało 40-letnią koncesję na dostarczanie wody. Dokładne szczegóły negocjacji były utrzymywane w tajemnicy, a Bechtel twierdził, że liczby w umowie stanowią „własność intelektualną”. Ale później wyszło na jaw, że cena obejmowała finansowanie przez mieszkańców Cochabamba części ogromnego projektu budowy zapory podejmowanej przez Bechtel, mimo że woda z projektu zapory Misicuni byłaby o 600% droższa niż alternatywne źródła wody. Cochabambans musieli również zapłacić Bechtelowi gwarantowany w umowie 15% zysk, co oznacza, że ​​mieszkańcy Cochabamby zostali poproszeni o opłacenie inwestycji, podczas gdy sektor prywatny miał zyski.

Natychmiast po otrzymaniu koncesji firma podniosła stawki wody nawet o 400% w niektórych przypadkach. Wzrosty te miały miejsce w obszarze, w którym płaca minimalna wynosi mniej niż 100 $ miesięcznie. Szacuje się, że po podwyżce cen kobiety i mężczyźni pracujący na własny rachunek płacą jedną czwartą swoich miesięcznych zarobków za wodę.

Natychmiast po otrzymaniu koncesji firma podniosła stawki wody nawet o 400% w niektórych przypadkach. Wzrosty te miały miejsce w obszarze, w którym płaca minimalna wynosi mniej niż 100 $ miesięcznie. Szacuje się, że po podwyżce cen kobiety i mężczyźni pracujący na własny rachunek płacą jedną czwartą swoich miesięcznych zarobków za wodę.

Mieszkańcy miasta byli oburzeni. W styczniu 2000 roku szeroka koalicja zwana Koordynacją Obrony Wody i Życia lub po prostu La Coordinadora, kierowana przez miejscowego robotnika, Oscara Olivera, wezwała do pokojowych demonstracji. Cochabamba została zamknięta na cztery dni przez strajk generalny i zatrzymanie transportu, ale demonstracje ustały, gdy rząd obiecał interwencję w celu obniżenia stawek za wodę. Jednak gdy w lutym nie było rezultatów, demonstracje zaczęły się ponownie. Tym razem jednak demonstranci spotkali się z gazem łzawiącym i opozycją policji, pozostawiając 175 rannych i oślepionych dwóch młodych ludzi.

Zagrożenie, jakie prywatyzacja usług publicznych w ramach GATS (Układu ogólnego w sprawie handlu usługami) stwarza dla demokracji, zostało wykazane w marcu 2000 r. La Coordinadora przeprowadziła nieoficjalne referendum, licząc prawie 50,000 96 głosów, i ogłosiła, że ​​XNUMX% respondentów opowiedziało się za odwołaniem umowa z Aguas del Tunari. Przedsiębiorstwo wodne poinformowało ich, że nie ma nic do negocjacji.

W kwietniu 4 mieszkańcy miasta wrócili na ulice, zamykając miasto. Ponownie spotkali się z oporem policji, a w kwietniu 8 rząd ogłosił stan wojenny. Boliwijskie wojsko postrzeliło w twarz protestującego 17-a, zabijając go. Protesty trwały jednak nadal, a kwietnia 10 rząd ustąpił, podpisując porozumienie, które zgodziło się z żądaniem protestujących, by cofnąć koncesję wodną. Mieszkańcy Cochabamby zabrali wodę.

Niestety ta inspirująca historia nie zakończyła się po prostu zwycięstwem mieszkańców Cochabamby. 25 lutego 2002 r. Bechtel złożył skargę, korzystając z ochrony inwestorów przyznanej w dwustronnej umowie inwestycyjnej między Boliwią a Holandią w Banku Światowym, żądając wypłaty 25 milionów dolarów jako rekompensaty za utracone zyski7.

Uwaga: Bechtel Engineering jest największą firmą inżynieryjną na świecie. Jest własnością prywatną rodziny Bechtel. Przez wiele lat głównym radcą (i wiceprzewodniczącym) Bechtel był nie kto inny jak pierwotny członek Komisji Trójstronnej Caspar Weinberger.

Od tego czasu Bank Światowy przyznał Boliwii dodatkowe pożyczki na „redukcję ubóstwa”. Przeczytaj uważnie aktualną ocenę Banku (2006) dotyczącą Boliwii, którą można znaleźć na jego stronie internetowej:

„Boliwia przeżywa okres trudności i niepewności. W ostatnich miesiącach doszło do eskalacji różnych niepokojów politycznych i społecznych, które miały poważne konsekwencje, których kulminacją była rezygnacja prezydenta Gonzalo Sáncheza de Lozady w październiku 2003 r. I powołanie na stanowisko prezydenta wiceprzewodniczącego Carlosa Mesy. Obecna administracja dziedziczy trudny klimat gospodarczy, polityczny i społeczny, na który wpływają długoterminowe problemy, takie jak głębokie nierówności, gospodarka, na którą negatywnie wpłynął niedawny kryzys gospodarczy w regionie i powszechne rozczarowanie społeczeństwa korupcją ”.8

Zaburzenia polityczne i społeczne? Trudny klimat gospodarczy, polityczny i społeczny? Głęboka nierówność? Powszechne rozczarowanie korupcją? Pozostawia jednego zaniemówionego.

Tak więc w przypadku Boliwii widzimy następujące działania:

  • Pożyczka MFW udzielana jest Boliwii, z zastrzeżeniem warunków
  • Bank Światowy wkracza w celu egzekwowania warunków i nałożenia korekt strukturalnych
  • Bank Światowy pożycza Boliwii fundusze na „rozwój” i jednocześnie angażuje konsorcjum prywatnych banków do finansowania różnych projektów, o których myślał Bechtel.
  • Bechtel składa ofertę na wyłączność i jest akceptowana.
  • Projekt wodny kończy się całkowitą porażką, a Bechtel zostaje wyrzucony po ekstremalnej presji politycznej ze strony konsumentów.
  • Bechtel zgłasza roszczenie o „utracony zysk” zgodnie z wcześniej wynegocjowaną „gwarancją ubezpieczeniową” z Grupą Banku Światowego (MIGA, patrz wyżej).
  • Jeśli Bechtel wygra swoje roszczenie, zostanie ono spłacone pieniędzmi podatników wniesionymi przez kraje członkowskie.
  • Niewątpliwie wszelkie pożyczki z banków sektora prywatnego, które później staną się kwaśne, zostaną również zwolnione z funduszy podatników.

Ten rodzaj operacji to bezczelna kradzież (choć być może legalna) funduszy od wszystkich w zasięgu wzroku: Boliwii, miasta Cochabamba, mieszkańców Cochabamby, podatników z USA. Jedynymi beneficjentami są Bechtel, banki komercyjne i kilku skorumpowanych polityków, którzy otrzymywali swoje zwyczajowe łapówki i nielegalne prowizje.

Pozostaje głębokie pytanie, na które należy odpowiedzieć: kiedy Bechtel po raz pierwszy skupił się na umowie w Boliwii? Czy Bechtel miał rolę w sugerowaniu lub tworzeniu warunków i dostosowań strukturalnych określonych przez Bank Światowy? Jeśli tak, istnieją podstawy do wszczęcia dochodzenia karnego.

Jest mało prawdopodobne, że Bank Światowy nam to powie, ze względu na swoje bardzo tajne wewnętrzne działanie. Nawet Stiglitz zauważył,

„MFW i Bank Światowy nadal mają znacznie słabsze standardy ujawniania informacji niż rządy krajów demokratycznych, takich jak Stany Zjednoczone, Szwecja czy Kanada. Próbują ukryć krytyczne raporty; tylko ich niezdolność do zapobiegania wyciekom często wymusza ostateczne ujawnienie. ”9

Korupcja

Bank Światowy od wielu lat jest oskarżany o korupcję. Ponieważ Bank jest niezależną wyspecjalizowaną agencją ONZ i biorąc pod uwagę stare powiedzenie: „Owoc nie spada daleko od drzewa”, może to nie być dla większości zaskoczeniem. Organizacja Narodów Zjednoczonych ma duże i udokumentowane osiągnięcia w zakresie korupcji wszelkiego rodzaju. Byłoby zbyt uproszczone, żeby tak to zostawić.

W maju 2004, senator Richard Lugar (R-Indiana), jako przewodniczący Komisji Stosunków Zagranicznych, zainicjował ostatnie dochodzenie w sprawie korupcji związane z działalnością wielostronnych banków rozwoju, w tym przede wszystkim Banku Światowego.

Szefowie różnych banków rozwoju zostali poproszeni o składanie (dobrowolnych) zeznań przed komisją. Według senatora Lugara, James Wolfensohn „odrzucił zaproszenie, powołując się na ustaloną praktykę urzędników Banku, aby nie składać zeznań przed organami ustawodawczymi ich licznych krajów członkowskich”.

Świadkowie przed Komitetem zeznali, że nawet korupcja 100 mogła zostać utracona na skutek korupcji w projektach pożyczkowych Banku Światowego.

We wstępnych uwagach senatora Lugara zwraca uwagę, że cała historia Banku Światowego jest podejrzana, a korupcja traci od 5 do 25 procent wszystkich pożyczek.

„Jednak korupcja pozostaje poważnym problemem. Dr Jeffrey Winters z Northwestern University, który dziś przed nami zezna, szacuje, że Bank Światowy „biernie uczestniczył w korupcji około 100 miliardów dolarów funduszy pożyczkowych przeznaczonych na rozwój”. Inni eksperci szacują, że od 5 do 25 procent z 525 miliardów dolarów, które Bank Światowy pożyczył od 1946 roku, zostało wykorzystane niewłaściwie. Odpowiada to od 26 do 130 miliardów dolarów. Nawet jeśli korupcja jest na najniższym poziomie szacunków, miliony ludzi żyjących w ubóstwie mogą stracić możliwości poprawy swojego zdrowia, edukacji i sytuacji ekonomicznej ”10.

Można się zastanawiać, dlaczego urzędnicy Banku Światowego byli tak niedbali i nieostrożni w kwestii dolarów podatników. Co więcej, należy się zastanowić, czy korupcja była koniecznością, aby osiągnąć podstawowe cele Banku, czyli tworzyć fałszywe i niechciane projekty w celu „pobudzenia” handlu.

Senat Lugar kontynuował swoje uwagi wstępne,

„Korupcja pod wieloma względami utrudnia rozwój. Łapówki mogą wpływać na ważne decyzje banku dotyczące projektów i wykonawców. Niewłaściwe wykorzystanie funduszy może zawyżać koszty projektu, odmawiać potrzebnej pomocy biednym i powodować niepowodzenie projektów. Skradzione pieniądze mogą wspierać dyktatury i finansować łamanie praw człowieka. Ponadto, gdy kraje rozwijające się tracą środki z banków rozwoju na skutek korupcji, podatnicy tych biednych krajów nadal są zobowiązani do spłacania banków rozwoju. Zatem nie tylko zubożali są pozbawiani korzyści rozwojowych, ale muszą spłacać bankom wynikające z tego długi ”.11

Nie ustalono, którzy pracownicy Banku mogli przyjmować łapówki w zamian za wpływy, ale można być pewnym, że każda umowa zaczynająca się od korupcji ma tylko jeden kierunek - w dół. W końcu to bezradne osoby pozostają z torbą. Zaciągnięte długi i nieudane projekty tylko przyczyniają się do zubożenia już biednych ludzi.

Nie oznacza to, że zarzuty korupcji w Banku Światowym to tylko współczesne rewelacje. W 1994 r., Z okazji 50. rocznicy jego powstania w Bretton Woods, South End Press opublikowało „50 lat to wystarczy: sprawa przeciwko Bankowi Światowemu i Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu”. pod redakcją Kevina Danahera. Książka szczegółowo opisuje oficjalne raporty Banku i MFW, które ujawniają ten sam rodzaj korupcji w tamtych czasach. Ponadto ujawnił różne rodzaje korupcji, na przykład

„Poza zmarnowanymi pieniędzmi i dewastacją środowiska, w latach McNamary istniała jeszcze bardziej złowieszcza strona Banku: upodobanie Banku Światowego do zwiększania poparcia dla reżimów wojskowych, które torturowały i mordowały swoich poddanych, czasami zaraz po gwałtownym obaleniu kolejnych demokratyczne rządy. W 1979 r. Senator James Abourezk (Dakota Południowa w Dakocie Południowej) potępił bank na parkiecie Senatu, zauważając, że bank zwiększał „pożyczki dla czterech nowo represyjnych rządów [Chile, Urugwaj, Argentyna i Filipiny] dwukrotnie szybciej niż wszystkie inne. ' Zauważył, że 15 z najbardziej represyjnych rządów na świecie otrzyma jedną trzecią wszystkich zobowiązań kredytowych Banku Światowego w 1979 r., A Kongres i administracja Cartera odciąły dwustronną pomoc dla czterech z 15 - Argentyny, Chile, Urugwaju i Etiopii - dla rażące naruszenia praw człowieka. Uderzył w „nadmierną tajemnicę” banku i przypomniał swoim kolegom, że „głosujemy na pieniądze, ale nie wiemy, dokąd trafiają”. 12

Tekst mówi sam za siebie i nie wymaga komentarza. Czytelnicy tego raportu prawdopodobnie lepiej zrozumieją, dokąd poszły pieniądze!

wnioski

Ten raport nie jest wyczerpującą analizą Banku Światowego. Istnieje wiele aspektów, przykładów i studiów przypadku, które można zbadać. W rzeczywistości o Banku Światowym napisano wiele książek krytycznych i analitycznych. Celem tego raportu było pokazanie, jak Bank Światowy wpisuje się w globalizację jako centralny członek triady światowych potęg monetarnych: MFW, BIS i Bank Światowy.

Bank Światowy najprawdopodobniej będzie nadal działał, pomimo wszelkich politycznych fal lub protestów społecznych. Taki jest wzorzec instytucji zdominowanych przez elity. Taka jest historia Międzynarodowego Funduszu Walutowego i Banku Rozrachunków Międzynarodowych.

Wystarczy stwierdzić, że…

  • z dwóch architektów Banku Światowego, jeden był czołowym sowieckim komunistycznym agentem (Harry Dexter White), a drugi był brytyjskim idealogiem (John Maynard Keynes) całkowicie oddanym globalizmowi (patrz Global Banking: The International Monetary Fund, aby uzyskać więcej informacji na temat White i Keynes)
  • Od początku Bank był zdominowany przez międzynarodowe interesy bankowe i członków Rady Stosunków Zagranicznych, a później przez Trójstronną Komisję
  • okrzyk „zmniejszania ubóstwa” jest fikcją, by ukryć recykling miliardów dolarów podatników, jeśli nie bilionów, w prywatne ręce
  • okrzyk „zmniejszania ubóstwa” rozbraja krytyków Banku jako przeciwdziałania ubogim i sprzyjającym ubóstwu
  • korupcja w Banku Światowym sięga dziesięcioleci, jeśli nie do samego początku

Przypisy

  1. Witryna internetowa Banku Światowego, About Page
  2. Przegląd sierpniowy, Bankowość globalna: Międzynarodowy Fundusz Walutowy
  3. Witryna internetowa Banku Światowego, postanowienia umowy IBRD: Artykuł I.
  4. Stiglitz, Globalization and its Discontents (Norton, 2002), s. 234
  5. Tamże, s. 13
  6. jw
  7. Wallach, czyja organizacja handlowa? (The New Press, 2004), str.125]
    • Zobacz także Bechtel Vs. Boliwia: boliwijska rewolta wodna
    • Zobacz także, The New Yorker, list Leasing the Rain
    • Zobacz też PBS, Leasing the Rain
  8. Strona internetowa Banku Światowego, Boliwia Country Brief
  9. Stiglitz, op. cit., s. 234
  10. Lugar, strona internetowa Senatu Stanów Zjednoczonych, 100 miliardów dolarów mogło zostać utraconych w wyniku korupcji Banku Światowego, 13 maja 2004 r
  11. ibid.
  12. Hanaher, 50 lat to wystarczy: sprawa przeciwko Bankowi Światowemu i Międzynarodowemu Funduszowi Walutowemu (South End Press, 1994), s. 10

UWAGA: Carl Teichrib przyczynił się do tego raportu

 

O autorze

Patrick Wood
Patrick Wood jest wiodącym i krytycznym ekspertem w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, zielonej gospodarki, agendy 21, 2030 i historycznej technokracji. Jest autorem Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) i współautorem Trilaterals Over Washington, Volumes I i II (1978–1980) wraz z nieżyjącym Antonim C. Suttonem.
Subskrybuj
Powiadamiaj o
gość
3 Komentarze
Starsze
Najnowszy Najczęściej zagłosowano
Informacje zwrotne w linii
Wyświetl wszystkie komentarze
Will Brown

Ten artykuł dotyczy głównie Banku Światowego, a nie MFW, jak sugeruje tytuł, chociaż działają one zgodnie.

Vincent

Zgadzam się z ideą tego artykułu. Ale obroniłby tutaj reputację Keynesa. Stany Zjednoczone zdezorientowały go, sugerując raczej inną konfigurację handlu Bretton Woods / Global. Chciał, aby globalny system rezerw Bancor był lepszym planem niż ten, który stworzył Dexter White dla świata.

https://theweek.com/articles/626620/how-john-maynard-keynes-most-radical-idea-could-save-world

Trackback

[…] is de oudste van alle wereldwijde financiële organisaties, veel ouder dan de bekendere zoals de Wereldbank of het International Monetair Fonds (IMF). Het heeft zichzelf vele malen opnieuw uitgevonden […]