Kissinger: Geneza rządowej kontroli populacji USA

Udostępnij tę historię!
Henry Kissinger był członkiem-założycielem elitarnej Komisji Trójstronnej, która dała początek dzisiejszemu dążeniu do Technokracji, czyli Zrównoważonego Rozwoju ONZ. Kissinger przekazał też siłowo ONZ kontrolę populacji. Niesławny „Raport Kissingera” z 1974 r. położył podwaliny.

To jest artykuł, który trzeba przeczytać dla każdego, kto zastanawia się nad aspektem kontroli populacji histerii związanej z COVID-19. Jego współczesna geneza ma prawie 50 lat. Kissinger wciąż żyje w wieku 97 lat. ⁃ Edytor TN

Rada Bezpieczeństwa Narodowego Stanów Zjednoczonych jest najwyższym organem decyzyjnym w zakresie polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. 10 grudnia 1974 r. ukończyła ściśle tajny dokument pt Memorandum o Studium Bezpieczeństwa Narodowego or NSSM-200, Zwany Raport Kissingera, ponieważ Henry Kissinger był sekretarzem stanu w momencie jej powstania.

Przedmiotem NSSM-200 to „Implikacje światowego wzrostu populacji dla bezpieczeństwa USA i interesów zagranicznych”. Dokument ten, opublikowany wkrótce po pierwszej dużej międzynarodowej konferencji populacyjnej w Bukareszcie, był wynikiem współpracy Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA), Amerykańskiej Agencji ds. Rozwoju Międzynarodowego (USAID) oraz Departamentów Stanu, Obrony i Rolnictwa.

NSSM-200 została upubliczniona, gdy została odtajniona i przeniesiona do Archiwów Narodowych Stanów Zjednoczonych w 1990 roku.

Chociaż rząd Stanów Zjednoczonych wydał setki dokumentów politycznych dotyczących różnych aspektów amerykańskiego bezpieczeństwa narodowego od 1974 r., Raport Kissingera nadal jest podstawowym dokumentem dotyczącym kontroli populacji przez rząd Stanów Zjednoczonych. Dlatego nadal reprezentuje oficjalną politykę Stanów Zjednoczonych w zakresie rządowej kontroli populacji i w rzeczywistości nadal jest zamieszczone na stronie USAID.

NSSM-200 ma kluczowe znaczenie dla pracowników obrony życia na całym świecie, ponieważ całkowicie ujawnia niesmaczne i nieetyczne motywacje i metody ruchu kontroli populacji. Możemy wykorzystać ten cenny dokument, aby obnażyć strategie stosowane przez pozbawione skrupułów rządy i agencje „pomocowe”, które są wykorzystywane do naginania krajów rozwijających się do ich woli. Ich zwykłe zaprzeczenia będą bezużyteczne w obliczu tych dowodów.

Cel Raport Kissingera (NSSM-200)

Podstawowym celem wysiłków rządu USA w zakresie kontroli populacji jest utrzymanie dostępu do zasobów mineralnych krajów słabiej rozwiniętych, czyli krajów najsłabiej rozwiniętych.

Raport Kissingera stwierdza:

Gospodarka USA będzie wymagała dużych i rosnących ilości minerałów z zagranicy, zwłaszcza z krajów słabiej rozwiniętych. Fakt ten zwiększa zainteresowanie USA stabilnością polityczną, gospodarczą i społeczną krajów zaopatrujących. Wszędzie tam, gdzie zmniejszenie presji ludnościowej poprzez zmniejszenie liczby urodzeń może zwiększyć perspektywy takiej stabilności, polityka populacyjna staje się istotna dla dostaw surowców i interesów gospodarczych Stanów Zjednoczonych.

W celu ochrony interesów handlowych USA, NSSM-200 przytoczył szereg czynników, które mogą przerwać płynny przepływ materiałów z krajów najsłabiej rozwiniętych do Stanów Zjednoczonych, w tym dużą populację antyimperialistycznej młodzieży, której liczebność musi być ograniczona przez kontrolę populacji. Dokument zidentyfikował 13 krajów z nazwy, które byłyby głównymi celami działań rządu USA w zakresie kontroli populacji.

Pod nagłówkiem „Koncentracja na kluczowych krajach” znajdujemy:

Pomoc w zmniejszaniu liczby ludności powinna kłaść główny nacisk na największe i najszybciej rozwijające się kraje rozwijające się, w których USA mają szczególne interesy polityczne i strategiczne. Te kraje to: Indie, Bangladesz, Pakistan, Nigeria, Meksyk, Indonezja, Brazylia, Filipiny, Tajlandia, Egipt, Turcja, Etiopia i Kolumbia [sic].… Jednocześnie USA będą zwracać się do agencji wielostronnych, zwłaszcza Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Działań Ludnościowych, który już realizuje projekty w ponad 80 krajach mające na celu zwiększenie pomocy dla ludności na szerszą skalę przy zwiększonych składkach USA. Jest to pożądane z punktu widzenia interesów USA i konieczne z politycznego punktu widzenia w Organizacji Narodów Zjednoczonych. [wyróżnienia dodane]

Zgodnie z Raport Kissingera, elementy realizacji rządowych programów kontroli populacji mogą obejmować legalizację aborcji, zachęty finansowe dla krajów do zwiększania aborcji, sterylizacji i stosowania antykoncepcji, indoktrynację dzieci oraz obowiązkową kontrolę populacji i inne formy, takie jak wstrzymanie klęski żywiołowe i pomoc żywnościową, chyba że kraje najsłabiej rozwinięte wdrożą programy kontroli populacji.

Ta ostatnia strategia – siła i przymus stosowany wobec krajów rozwijających się – jest obecnie wykorzystywana przez kartel kontroli populacji do forsowania nie tylko aborcji, sterylizacji i kontroli urodzeń, ale także innych rodzajów zła, takich jak homoseksualizm i transpłciowość.

Istnieją dziesiątki przykładów tego rodzaju rażącej niesprawiedliwości, w tym następujące:

  • Kiedy Nigeria odmówiła zalegalizowania antykoncepcji i homoseksualizmu, Stany Zjednoczone wycofały pomoc finansową i wojskową, która pozwoliłaby na zwalczanie islamskiej grupy terrorystycznej Boko Harem, która zamordowała i porwała dziesiątki tysięcy ludzi w tym kraju.1
  • Kiedy Ekwador odmówił zalegalizowania aborcji, Organizacja Narodów Zjednoczonych odmówiła udzielenia mu jakiejkolwiek pomocy w walce z COVID-19, skazując na śmierć o wiele więcej Ekwadorczyków.2
  • Kiedy kenijscy pro-life zebrali niepodważalne dowody na to, że Marie Stopes International (MSI), jedna z największych aborcjonistów na świecie, na ogromną skalę dokonywała nielegalnych i niebezpiecznych aborcji, MSI zażądało kagańca lub więzienia.3
  • Fundusz Ludnościowy Narodów Zjednoczonych wstrzymał żywność i inną pomoc dla milionów głodujących Jemeńczyków, ponieważ naród odmówił zalegalizowania aborcji.4
  • Kiedy Zambia odmówiła legalizacji sodomii, Stany Zjednoczone wycofały bardzo potrzebną pomoc zagraniczną, aby pomóc złagodzić 11% krajowy wskaźnik zakażeń HIV i opiekować się 250,000 XNUMX sierot z AIDS.5
  • Wspólny Program Narodów Zjednoczonych ds. AIDS [UNAIDS] zagroził wycofaniem całej swojej pomocy z karaibskiej wyspy St. Lucia, chyba że zatwierdzi język popierający aborcję i homoseksualizm w politycznej deklaracji w sprawie HIV/AIDS.6

Potężny kartel kontroli populacji w ogóle nie angażuje się w działalność charytatywną – zamiast tego swobodnie wykorzystuje bandytyzm i zastraszanie, aby egzekwować swoją wolę.

Raport Kissingera zadeklarowała również wyraźnie, że Stany Zjednoczone muszą ukrywać swoje działania w zakresie kontroli populacji i unikać oskarżeń o imperializm, nakłaniając Organizację Narodów Zjednoczonych i różne organizacje pozarządowe – w szczególności Fundusz Pionierski, Międzynarodową Fundację Planowanego Rodzicielstwa (IPPF) i Radę Populacyjną – do zrobić brudną robotę.

Dr Alan Guttmacher, jeden z najbardziej kompetentnych i aktywnych ekspertów wszechczasów w zwalczaniu populacji, opisał tę strategię:

Moje własne odczucie jest takie, że musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, i zaangażować ONZ…. Jeśli zamierzasz ograniczyć populację, niezwykle ważne jest, aby nie robili tego „przeklęci Jankesi”, ale ONZ. Ponieważ chodzi o to, że nie jest to uważane za ludobójstwo. Jeśli Stany Zjednoczone podejdą do czarnego lub żółtego mężczyzny i powiedzą „zwolnij tempo reprodukcji”, natychmiast podejrzewa się, że mają ukryte motywy, aby utrzymać dominującą pozycję białego człowieka na świecie. Jeśli możesz wysłać kolorowe siły ONZ, masz znacznie lepszy wpływ.7

Masowe naruszenia praw człowieka

NSSM-200 bezpośrednio i nieuchronnie zachęcał do okrucieństw na ogromną skalę w dziesiątkach narodów świata. Tylko cztery z niezliczonych przykładów są pokazane poniżej.

Chiny

Przez wiele lat rząd Stanów Zjednoczonych finansował Fundusz Ludnościowy Narodów Zjednoczonych (UNFPA). W kwietniu 2017 r. administracja Trumpa w końcu podjęła krok w kierunku zakończenia finansowania UNFPA.

Dlaczego?

Jednym z głównych celów środków UNFPA jest Chińska Republika Ludowa (ChRL). Departament Stanu uzasadnił zmianę polityki faktem, że agencja „wspiera lub uczestniczy w zarządzaniu programem przymusowej aborcji lub przymusowej sterylizacji” w Chinach. Podczas gdy UNFPA temu zaprzecza, zgodnie z własnymi dokumentami UNFPA przekazała ponad 100 milionów dolarów na chiński program kontroli populacji, sfinansowała kompleks komputerowy o wartości 12 milionów dolarów specjalnie w celu monitorowania programu populacji, zapewniła specjalistyczną wiedzę techniczną i personel, który przeszkolił tysiące chińskich urzędników kontroli populacji, oraz wręczyła Chinom nagrodę ONZ za „najwybitniejszy program kontroli populacji”.

Osoby niezaznajomione z niezliczonymi nadużyciami popełnianymi w ramach tego programu mogą rozważyć przeczytanie materiałów z lat 2015-obecnych pod linkami do Wysłuchanie w Kongresie USA w sprawie Chin i Instytut Badań Ludności (PRI) dla dowodów. Jak stwierdza artykuł PRI: „W ramach polityki jednego dziecka dokonano aborcji więcej niż w całej populacji Stanów Zjednoczonych”.

Peru

W latach 1995-1997 ponad ćwierć miliona peruwiańskich kobiet zostało wysterylizowanych w ramach programu mającego na celu realizację celów planowania rodziny ówczesnego prezydenta Alberto Fujimoriego. Chociaż kampania ta nosiła nazwę „Kampania dobrowolnej antykoncepcji chirurgicznej”, wiele z tych procedur było oczywiście wymuszonych. W rzeczywistości kobietom, których dzieci z niedowagą były objęte rządowymi programami żywnościowymi, grożono odmową spożywania tej żywności, jeśli odmówiły poddania się sterylizacji, a inne były porywane z rodzin i przymusowo sterylizowane.

Uganda

Uganda stała się pierwszym krajem afrykańskim, który zmniejszył wskaźnik zakażeń HIV wśród dorosłych z 21% w 1991 r. do około 6% w 2004 r., co stanowi spadek o 70%. Naród dokonał tego niesamowitego wyczynu zniechęcając do używania prezerwatyw i zmieniając zachowanie ludzi.

Grupy kontroli populacji nie mogły pozwolić, aby ten sukces kolidował z ich nieelastycznym szablonem, ponieważ kładł nacisk na cnotliwe zachowanie, więc agresywnie podważały program prezydenta Yoweri Museveni. Timothy Wirth, prezes Fundacji Narodów Zjednoczonych, nazwał ten niezwykle skuteczny program „rażącym zaniedbaniem wobec ludzkości”. Amerykańska Agencja ds. Rozwoju Międzynarodowego (USAID), Międzynarodowe Służby Populacyjne, CARE International i inne naciskały w Ugandzie na prezerwatywy. Wskaźniki zakażeń wirusem HIV wzrosły o ponad 7%, co Edward Greene, były starszy pracownik naukowy w Harvard Szkoła Zdrowia Publicznego, przypisuje bardziej ryzykowne zachowanie i mniej strachu przed HIV jako wyrokiem śmierci.

Ostatnio wskaźniki zakażenia wirusem HIV dorosłych w Ugandzie spadły do ​​6.2%. Niemniej jednak początkowy wskaźnik sukcesu Ugandy jest prawdopodobnie najbardziej rażącym przykładem ideologii kontroli populacji przebijającej naukę o sprawdzonych programach zapobiegania HIV.

Indie

W 2014 r. ponownie zwróciła uwagę międzynarodowa kontynuacja programu przymusowej sterylizacji w Indiach po: dziesiątki kobiet zginęło i wielu innych poszkodowanych z powodu procedury na linii montażowej wykonywane w groteskowo niehigienicznych warunkach,. Jak zauważył ginekolog Josas Koninoor:

95% naszych klientów należy do klasy bardzo ubogiej. Odpowiadają za poród cztery lub pięć razy. Ponieważ nie pamiętają o codziennym przyjmowaniu tabletek antykoncepcyjnych, długo działające środki antykoncepcyjne są dla nich znacznie lepsze…. Aby mieć coś dobrego, zawsze trzeba zapłacić. Jeśli umrą dwie lub trzy kobiety — w czym problem? Populacja zostanie zmniejszona”.8

Sterylizacja kobiet jest nadal główną metodą „antykoncepcji” w Indiach. Według The New York Times, od 2016 roku nadal wykonuje się cztery miliony podwiązań jajowodów. Program ten jest nadal finansowany przez Amerykańskie i inne zachodnie rządy i fundacje. Obecnie nie ma planów zaprzestania sterylizacji, ale rząd Indii nie wprowadzenie bezpłatnych środków antykoncepcyjnych do wstrzykiwań, co będzie miało również poważny negatywny wpływ na zdrowie kobiet.

Zarys Strategii Kontroli Populacji w NSSM-200

NSSM-200 wyraźnie określa szczegółową strategię, za pomocą której rząd Stanów Zjednoczonych agresywnie promuje kontrolę populacji w krajach rozwijających się w celu regulowania (lub lepszego dostępu) do zasobów naturalnych tych krajów.

Poniższy zarys przedstawia elementy tego planu, z rzeczywistymi cytatami pomocniczymi z NSSM-200:

1. Stany Zjednoczone potrzebują szerokiego dostępu do zasobów mineralnych krajów mniej rozwiniętych (cytat pokazany powyżej).

2. Płynny przepływ zasobów do Stanów Zjednoczonych może być zagrożony przez działania rządów krajów mniej rozwiniętych, konflikty pracownicze, sabotaż lub niepokoje społeczne, które są znacznie bardziej prawdopodobne, jeśli czynnikiem jest presja populacji: „Tego rodzaju frustracje są bardzo mniej prawdopodobne w warunkach wolnego lub zerowego wzrostu populacji”.

3. Młodzi ludzie są znacznie bardziej skłonni rzucić wyzwanie imperializmowi i światowym strukturom władzy, dlatego ich liczba powinna być jak najniższa: „Tych młodych ludzi można łatwiej skłonić do ataku na instytucje prawne rządu lub nieruchomości „establiszment”, „imperialiści”, międzynarodowe korporacje lub inne – często zagraniczne – wpływy obwiniane za swoje kłopoty”.

4. Dlatego Stany Zjednoczone muszą wypracować zobowiązanie do rządowej kontroli populacji wśród kluczowych przywódców LDC, jednocześnie omijając wolę ich ludu: „Stany Zjednoczone powinny zachęcać przywódców LDC do objęcia przewodnictwa w planowaniu rodziny i stabilizacji populacji zarówno w ramach organizacji wielostronnych oraz poprzez kontakty dwustronne z innymi krajami najsłabiej rozwiniętymi”.

5. Krytyczne elementy realizacji rządowej kontroli populacji obejmują:

  • Identyfikacja głównych celów: „Te kraje to: Indie, Bangladesz, Pakistan, Nigeria, Meksyk, Indonezja, Brazylia, Filipiny, Tajlandia, Egipt, Turcja, Etiopia i Kolumbia”.
  • Pozyskanie pomocy jak największej liczby wielostronnych organizacji kontroli populacji w tym ogólnoświatowym projekcie, aby odeprzeć krytykę i oskarżenia o imperializm: „USA zwrócą się ku wielostronnym agencjom, zwłaszcza Funduszowi ONZ na rzecz Ludności, który już ma projekty w ponad 80 krajów do zwiększenia pomocy dla ludności na szerszą skalę dzięki zwiększonym składkom USA”.
  • Uznając, że „żaden kraj nie zmniejszył wzrostu populacji bez uciekania się do aborcji”.
  • Opracowanie programów z zachętami finansowymi dla krajów, aby zwiększyć odsetek aborcji, sterylizacji i antykoncepcji: „Płać kobietom w krajach najsłabiej rozwiniętych za aborcję jako metodę planowania rodziny… Podobnie, przeprowadzono pewne kontrowersyjne, ale niezwykle udane eksperymenty w Indie, w których zachęty finansowe oraz inne narzędzia motywacyjne były wykorzystywane do skłonienia dużej liczby mężczyzn do poddania się wazektomii”.
  • Koncentracja na „indoktrynacji” [NSSM-200języka] dzieci krajów najsłabiej rozwiniętych z antynatalistyczną propagandą: „Nie umniejszając w żaden sposób wysiłku dotarcia do tych dorosłych, oczywistym skupieniem uwagi na szkoła lub młodsza”.
  • Projektowanie i inspirowanie programów propagandowych i programów edukacji seksualnej, mających na celu przekonanie par do posiadania mniejszych rodzin, bez względu na względy społeczne czy kulturowe: „Następujące obszary wydają się być bardzo obiecujące w zakresie obniżenia dzietności i są omawiane w kolejnych rozdziałach … koncentrując się na edukacji oraz indoktrynacja dorastającego pokolenia dzieci odnośnie do potrzeby zmniejszenia liczebności rodziny”.
  • Badanie celowości obowiązkowego [NSSM-200język] programy kontroli populacji: „Konkluzja z tego poglądu jest taka, że ​​mogą być potrzebne programy obowiązkowe i że powinniśmy teraz rozważyć te możliwości”.
  • Rozważenie zastosowania przymusu w innych formach, takich jak wstrzymanie klęsk żywiołowych i pomocy żywnościowej, chyba że ukierunkowany kraj najsłabiej rozwinięty wdroży programy kontroli populacji: „Na jakiej podstawie należy zapewnić takie zasoby żywnościowe? Czy żywność byłaby uważana za instrument władzy narodowej? Czy będziemy zmuszeni dokonywać wyborów, komu możemy rozsądnie pomóc, a jeśli tak, to czy wysiłki ludności powinny być kryterium takiej pomocy?

W trakcie procesu wdrażania Stany Zjednoczone muszą ukrywać swoje ślady i maskować swoje programy kontroli populacji jako altruistyczne, używając eufemizmów tak uwielbianych przez wszystkie elementy kultury śmierci:

Istnieje również niebezpieczeństwo, że niektórzy przywódcy LDC będą postrzegać naciski krajów rozwiniętych na planowanie rodziny jako formę imperializmu gospodarczego lub rasowego; mogłoby to wywołać poważną reakcję.… Stany Zjednoczone mogą pomóc zminimalizować oskarżenia o imperialistyczną motywację stojącą za wspieraniem działań ludności, wielokrotnie twierdząc, że takie wsparcie wywodzi się z obaw o:

(a) Prawo indywidualnej pary do swobodnego i odpowiedzialnego określania liczby i rozmieszczenia dzieci oraz do posiadania informacji, edukacji i środków do tego; oraz

(b) Podstawowy rozwój społeczny i gospodarczy krajów ubogich, w których szybki wzrost liczby ludności jest zarówno przyczyną, jak i konsekwencją powszechnego ubóstwa.

Czy rządowa kontrola populacji jest konieczna?

Jest Rosnąca świadomość  że światowa „eksplozja demograficzna” się skończyła, a właściwie nigdy w ogóle się nie zmaterializowała.

Kiedy pod koniec lat 1960. rozpoczęło się zastraszanie ludności, światowa populacja rosła w tempie ponad 2% rocznie. Obecnie rośnie o mniej niż 1% rocznie i to tempo oczekuje się, że będzie nadal spadać ze względu na ciągłe działania kontroli populacji.

Raport Kissingera przewidywali, że populacja świata ustabilizuje się na poziomie około 10 do 13 miliardów, a niektórzy demografowie przewidują, że populacja świata wzrośnie do 22 miliardów. Obecnie szacuje się, że do 2100 mieszkańców wyniesie około 11 miliardów, chociaż wiele wiarygodnych szacunków określa szczytową populację na znacznie mniejszą liczbę.

Zastosowanie na całym świecie strategii rekomendowanych w Raport Kissingera spowodowało, że regionalne tempo wzrostu populacji spowalniało tak szybko, że już teraz powoduje poważne problemy gospodarcze i społeczne w Europie, byłym Związku Radzieckim, Japonii, Singapurze i Hongkongu. Wiele krajów rozwijających się starzeje się obecnie nawet szybciej niż kraje rozwinięte, co zapowiada jeszcze poważniejsze problemy ich stosunkowo słabo rozwiniętych gospodarek. Kraje rozwinięte miały możliwość wzbogacenia się, zanim się zestarzały; jeśli naród najpierw się zestarzeje, nigdy nie stanie się bogaty.

Od samego początku koncepcja „wybuchu populacji” była motywowanym ideologicznie fałszywym alarmem, zaprojektowanym specjalnie po to, aby umożliwić bogatym narodom plądrowanie zasobów biedniejszych narodów. Wynikające z tego dążenie do kontroli populacji w krajach rozwijających się nie przyniosło absolutnie żadnych pozytywnych owoców przez dziesięciolecia wdrażania. W rzeczywistości ideologie i programy kontroli populacji jeszcze bardziej utrudniają reagowanie na zbliżający się poważny kryzys zbliżający się w postaci katastrofalnej ogólnoświatowej „implozji populacji”. Czas zacząć zachęcanie rodzin do posiadania jeszcze dzieci, Nie mniej, jeśli mamy uniknąć światowej katastrofy demograficznej.

Pierwszym krokiem w tak ogromnej zmianie polityki jest oczywiście zmiana naszej wizji i naszych wartości. W tym celu musimy odrzucić stare sposoby myślenia i przestarzałe sposoby realizacji naszych celów.

NSSM-200 reprezentuje najgorszy aspekt „zaawansowanych” narodów wtrącających się w najbardziej intymne sprawy narodów mniej rozwiniętych. Mocno wzmacnia wizerunek „brzydkiego Amerykanina”. Opowiada się za naruszaniem najcenniejszych wolności i autonomii jednostki poprzez programy przymusowego planowania rodziny.

Raport Kissingera rzekomo wykazuje troskę o prawa lub dobrobyt jednostek i narodów, ale wywodzi się z imperialistycznej koncepcji, że Stany Zjednoczone mają „prawo” do nieograniczonego dostępu do zasobów naturalnych krajów rozwijających się. Stany Zjednoczone i inne narody rozwiniętego świata, jak również ideologicznie motywowane organizacje pozarządowe kontrolujące populację, powinny wspierać i kierować autentycznym rozwojem gospodarczym, który pozwala obywatelom każdego narodu na wykorzystanie ich zasobów dla własnych korzyści, prowadząc w ten sposób do wzmocnienie praw człowieka na całym świecie i zdrowsze gospodarki dla wszystkich.

Żadne relacje międzyludzkie nie są bliższe ani bardziej intymne niż te, które występują w rodzinie. Jednak „rozwinięty” świat wydał ponad 160 miliardów dolarów tylko od 1990 r. próbując kontrolować liczbę dzieci urodzonych w rodzinach w krajach rozwijających się poprzez powszechne narzucanie aborcji, sterylizacji i kontroli urodzeń pod zwodniczymi terminami „usługi planowania rodziny”. i „zdrowie reprodukcyjne”.

Wszystko, czego dokonały dziesiątki miliardów dolarów rządowych wydatków na kontrolę populacji, to przekształcenie setek milionów ubogich rodzin wielodzietnych w małe ubogie rodziny.

Niestety pozostawiono naszej wyobraźni zastanawianie się, co by się stało, gdyby te środki zostały zainwestowane w infrastrukturę zdrowotną i edukacyjną oraz w badania poświęcone znalezieniu pokojowych strategii przejścia od skorumpowanych rządów do prawdziwie reprezentatywnych i odpowiedzialnych sądów oraz sektorów usług publicznych.

Dzieci nie są przeszkodą w rozwoju, są nadzieją na przyszłość każdego społeczeństwa. Ludzie nie są problem - oni są rozwiązanie.

Przypisy

[1] Diana Montagna. „USA nie pomogą w walce z Boko Haram, dopóki Nigeria nie zaakceptuje homoseksualizmu, kontroli urodzeń, mówi biskup”. Aleteia, 17 lutego 2015 r.

[2] Micheasz Bilger. „ONZ odmawia wysyłania środków na koronawirusa do narodu pro-life, chyba że legalizuje aborcje”. LifeNews.com, Maj 18, 2020

[3] Dorothy Cummings McLean. „Globalny biznes aborcyjny chce, aby kenijski sąd zakazał pro-Liferowi wymieniania jego nazwy”. Codzienne wiadomości LifeSite, Marzec 17, 2021.

[4] Micheasz Bilger. „Program blokowania feministek w celu wysyłania żywności głodującym ludziom, ponieważ aborcja nie jest uwzględniona”. LifeNews.com, Lipiec 13, 2020.

[5] Stefano Gennarini, JD „Ambasador USA grozi wycofaniem pomocy zagranicznej, chyba że Zambia obejmie Sodomię”. Codzienne wiadomości LifeSite, Grudzień 13, 2019.

[6] Pete Bakliński. „UNAIDS grozi zakończeniem pomocy, jeśli walczymy z aborcją i językiem gejowskim w dokumencie: Były delegat St. Lucia”. Codzienne wiadomości LifeSite, Maj 21, 2015.

[7] William Stump. "Dr. Guttmacher — nadal optymistycznie podchodzi do problemu populacji”. Magazyn Baltimore, luty 1970 [tom 63, nr. 2], strony 25 i 50 do 53.

Dr Alan Guttmacher przemawiający na sympozjum w Centrum Medycznym Uniwersytetu Kalifornijskiego. „Doktor obwinia swój zawód za opóźnienia w planowaniu rodziny”. The New York Times, Styczeń 16, 1966.

[8] Bangladeszski ginekolog Josas Koninoor, MD, cytowany w „Norplant, The Five-Year Needle”. Zagadnienia w inżynierii rozrodu, tom 3, numer 3, strony od 221 do 228.

Przeczytaj całą historię tutaj…

O autorze

Patrick Wood
Patrick Wood jest wiodącym i krytycznym ekspertem w dziedzinie zrównoważonego rozwoju, zielonej gospodarki, agendy 21, 2030 i historycznej technokracji. Jest autorem Technocracy Rising: The Trojan Horse of Global Transformation (2015) i współautorem Trilaterals Over Washington, Volumes I i II (1978–1980) wraz z nieżyjącym Antonim C. Suttonem.
Subskrybuj
Powiadamiaj o
gość
6 Komentarze
Starsze
Najnowszy Najczęściej zagłosowano
Informacje zwrotne w linii
Wyświetl wszystkie komentarze
dr Patricia Tursi

Po przeżyciu drugiej wojny światowej słuchanie Kissingera sprawiło, że moja skóra cierpła… ale to nie był tylko akcent.

Petrichor

Kissinger w wieku 97 lat to złowrogie przypomnienie powiedzenia: „Tylko dobrzy umierają młodo. “

[…] Źródło: Kissinger: The Genesis of US Government Population Control […]

William

Myślę, że jeśli sprawdzisz współczynnik dzietności, to wskaźnik wymiany wynosi 2.1 lub mniej dla obu Ameryk, Europy, Azji Wschodniej, Bliskiego Wschodu, a nawet Indii na poziomie 2.2. To pozostawia tylko Afrykę z szybkim wzrostem, a jej populacja wynosi tylko 1.4 miliarda z 7.8 miliarda ludności świata, więc trudno jest przewidzieć, jak dojdzie do 11 miliardów w tym stuleciu. Poprawa średniej długości życia w Europie i Ameryce Północnej prawie się zatrzymała od 2008 r., nawet zanim Covid skurczył się 3 lata z rzędu w USA. Wydłużenie średniej długości życia w Azji jest siłą napędową wzrostu populacji i ma... Czytaj więcej "

Ostatnio zmodyfikowano 9 miesiące temu przez: William

[…] Kissinger: Geneza kontroli populacji rządu USA […]

[…] Kissinger: Geneza kontroli populacji rządu USA […]